Thursday, July 11, 2019

Chania Rock Festival 2019 - Μέρα δεύτερη: Demons and Wizards, Rotting Christ, Holocaust, Carthagods


Ημέρα Πρώτη: Uli Jon Roth, Doomocracy, Tarja Turunen, Sinheresy

Ξύπνησα με την πρωτόγνωρη πολυτέλεια να βρίσκομαι ήδη στα Χανιά, εν αντιθέσει με κάθε χρονιά που επέστρεφα μετά τη συναυλία στο Ηράκλειο. Καταπληκτική αίσθηση και όπως ακριβώς ένας χρήστης κινητού που πήρε smartphone δεν μπορεί πια να επιστρέψει σε μια συμβατική συσκευή, έτσι και εγώ δηλώνω (μπέιμπε) πως τέλος οι αυθημερόν μετακινήσεις, μεγαλώσανε τα παιδιά, από του χρόνου ΑΡΑΓΜΑ στην πατρίδα.

Στο θέμα μας τώρα, κατηφορίσαμε προς την παλιά πόλη και το λιμάνι, περνώντας φυσικά έξω από τον Προμαχώνα, όπου το αυτί μου έπιασε μια κιθάρα να κάνει τττρρρττττρρρρττρρρρ που είναι το γνωστό ερωτικό κάλεσμα του Jon Schaffer οπότε συμπέρανα ότι κάνουν το soundcheck τους οι Demons and Wizards. Δεν έχω δει ποτέ μου Jon Schaffer live και δεν ντρέπομαι καθόλου που αγαπάω πολύ τα πρώτα τους - εννοώ μέχρι το Burnt Offerings και συγκεκριμένα κομμάτια μετά - οπότε προς στιγμήν ένιωσα ένα πεταρισματάκι στα γεράματα, μου έκανε και μένα εντύπωση. Είναι και μια ιστορία με το πρώτο λάιβ τους που θα ήθελα να κουβεντιάσω με τον Jon αλλά τέλος πάντων, ξεφεύγω. Demons and Wizards το σημερινό δέλεαρ, δηλαδή για να ακριβολογώ, το δέλεαρ είναι το Fiddler on the Green και το γεγονός ότι θα δω από κοντά αυτά τα δύο άτομα.

Λιμάνι για μεταλλοκουβέντες
Η μέρα ξεκινάει με καφεδάρα στο λιμανάκι με εξέχουσες προσωπικότητες του ηλεκτρονικού και όχι μόνο τύπου, ιστορίες από τα βάθη του Metal Invader και του Rock Hard, για παρασκήνια, για εκπομπές, προγκρέσιβ καφέδες με ψαγμένες σκόνες (εγώ είμαι της λαϊκής φραπεδάρας) και γενικώς παρεάκι ισχυρό και μεταλλοκουβέντες. Κάποια στιγμή το μισό παρεάκι επιστρέφει στην δουλειά, το άλλο μισό πάει για μπάνιο, εμείς με την Πόπη ήμασταν απροετοίμαστοι για μπάνια, χωρίς μαγιώ, πετσετικά και τέτοια, δεν είχαμε δωμάτιο να γίνουμε άνθρωποι πριν το λάιβ, οπότε την βλέπουμε κουλτούρα και πάμε για βολταράκι στο αρχαιολογικό μουσείο.

Συμπαθητικό ήταν, όχι να τρελαθείς κιόλας, μικρό και ταπεινό, με τα ηλεκτρονικά συστήματα (δεκαετίας) να είναι εκτός πρίζας πεταμένα στις γωνίες (πιάσανε τόπο τα λεφτά) και να κάνει αφόρητη ζέστη. Η αίθουσα με το Mitsotakis Collection πάντως πολύ πιο φροντισμένη, το κολέξιον ψιλο-αδιάφορο και απογοητεύτηκα γιατί πουθενά δεν γράφει την ιστορία του για λίγη ίντριγκα. 4 ευρώ είσοδο είχε οπότε αξίζει τα λεφτά του - αλλά φυσικά σε σύγκριση με το αντίστοιχο Ηρακλείου είναι ψιλο-μηδέν, εκτός των ψηφιδωτών και των νομισμάτων και κανα-δυο κοσμημάτων. Το πρώην μοναστήρι του Αγίου Φραγκίσκου το οποίο το φιλοξενεί μου φάνηκε πιο ενδιαφέρον σαν χώρος.

Αρχαιολογικό Μουσείο Ηρακλείου
Προσπερνάω λοιπές βόλτες και φαγιά, ακούσαμε λίγο μόνο τις Diamond Signs από απόσταση (Enter Sandman; κάτι πιο εκλεκτόν;), δεν νιώσαμε σαν να χάσαμε κάτι, άλλωστε επικρατούσε ζέστη και άπνοια που είναι καλό για τον ήχο αλλά ζόρι αν δεν έχεις καπέλο, λευκό μπλουζάκι - πάντα! ευχαριστώ Municipal Waste! - και δεν καβατζώσεις θέση στη σκιά. Πάντως φέτος είχε πιο πολλές θέσεις χάρη στα περισσότερα κιόσκια. Στην σκηνή πετυχαίνω τους παντελώς μου άγνωστους Carthagods και ομολογώ ότι ήμουν προετοιμασμένος για β' εθνικής μέταλ εκ Τυνησίας. Δεν είναι η φάση μου, γκρουβάρουν τα παιδιά αλλά είναι καλοί, πραγματικά αξιόλογοι, ειδικά ο κιθαρίστας με την ροζ κιθάρα (περιγραφή για πούλιτζερ, το ξέρω) σολάρει πολύ ωραία, ίσως λίγο φλύαρα με την έννοια ότι σολάρει και όταν μιλάει ο άλλος. Τον οποίο άλλο (τον frontman λέω) δεν τον πολυπροσέχω, ούτε θυμάμαι καμιά φωνάρα αλλά εν πάση περιπτώσει περνάει η ώρα ευχάριστα καθώς τα λέμε με καλό φίλο από το Ηράκλειο για εκατό χιλιάδες πράματα.

Carthagods, Τυνήσιο μέταλ
Είμαστε όμως εκτεθειμένοι στον ήλιο οπότε κινούμαστε προς τα αριστερά καθώς έχουμε κεντράρει μέρος να κάτσουμε σε σκιά και από εκεί παρακολουθούμε και τους Holocaust. Λεπόν, ανήκω σε αυτούς που θεωρούν μάλλον υπερεκτιμημένο το Nightcomers (δεν έχω ακούσει τα μετέπειτα), όχι ότι είναι κακός δίσκος ή δεν έχει (τρία) έπη αλλά να, δεν θεωρώ ότι είναι στο λέβελ των τεράστιων δίσκων του κινήματος (εννοώ Maiden, Diamond Head, Saxon, Satan, Angel Witch κλπ). Συγκεκριμένα περιμένω να ακούσω τα τρία έπη (Death or Glory, Heavy Metal Mania και Nightcomers) και φυσικά το Small Hours. Θα πει κανείς, φιλάρα, 3 περισσότερα κομμάτια από τους Demons and Wizards έχουν κατά την γνώμη σου και θα απαντήσω εξομολογούμενος ότι προτιμώ το Heavy Metal Mania και το Small Hours, σαφώς και πολύ περισσότερο παιγμένα από Gamma Ray και Metallica αντίστοιχα. Για καλή μου τύχη πάντως, ακούω και τα 4 κομμάτια και μπορώ να πω ότι αποδόθηκαν και πολύ καλά και με αγνή, ΕΜΠΕΙΡΗ, πραγματικά old school heavy metal πόρωση και πραγματικά τα ευχαριστήθηκα. Η παρατήρηση του φίλου Γιάννη για το πόσο προχωρημένη ριφολογία και songwriting είχαν τα άτομα είναι απολύτως εύστοχη και μου θυμίζει πέρυσι που έβλεπα τους Diamond Head να τα γαμάνε όλα στο Ηράκλειο. Ο κόσμος από όσο έβλεπα ανταποκρίθηκε επίσης στα συγκεκριμένα κομμάτια σχετικά θερμά (στα τρία μάλλον, δεν είδα κάποιον ενθουσιασμό στο Nightcomers), με τα Death or Glory και Heavy Metal Mania (φυσικά, τελευταίο κομμάτι κιόλας) να ξεχωρίζουν. Καθόλου άσχημα αλλά σε γενικές γραμμές παρακολουθούσε ευγενικά περισσότερο παρά πορωμένα. Οι Holocaust πάντως το ευχαριστήθηκαν σίγουρα, αργότερα τους έβλεπα στο τείχος πάνω να βγάζουν φωτογραφίες ο ένας τον άλλο με φόντο το ηλιοβασίλεμα και τα Τσάνια μάτζικ που σας πρήζω κάθε χρόνο.

Holocaust, Old Brigade of Scottish Heavy Metal


Δε Tσάνια Έπικ Φάκιν Μάτζικ (κλεμμένη από τοίχο διοργανωτή)
Δεν το κουνάμε ρούπι από την καβάτζα μας, με περιμένει δίωρη οδήγηση πίσω στο Ηράκλειο μετά το λάιβ, οπότε κάνω μέγιστη οικονομία δυνάμεων, παρατηρώντας από απόσταση. Το αυτό κάνω και για τους Rotting Christ, οι οποίοι έχουν πάλι νέα μέλη στην κιθάρα (Γιάννης από Slitherum) και το μπάσο (τον Κώστα των Chronosphere). Δεν είμαι γενικά οπαδός της μπάντας αλλά υπάρχουν διάσπαρτα κομμάτια που μου κάνουν κούκου και δεν με χαλάνε. Επίσης, στην τελευταία τους φάση που έχει ψιλο-ξενερώσει αρκετό κόσμο (κυρίως στη διάρκειά της και την επανάληψη της άριφφης - εγκεφαλικό ο Μπαμπινιώτης- ατμοσφαιρικής προσέγγισης), δηλ. από το Κατά τον Δαίμονα και πέρα, εμένα μου αρέσουν πολύ κάποια πράγματα. Λάιβ να πω την αλήθεια δεν αποδίδονται τόσο καλά, "κινηματογραφικά" και ατμοσφαιρικά αν θέλετε, ή μπορεί να μου φάνηκε εμένα έτσι λόγω ήλιου και κόντεξτ; Xibalba π.χ., περίμενα να νιώσω περισσότερο, χάθηκε η τελετουργίλα όμως και ο ήχος δεν ήταν και πολύ καλός. Επίσης δεν θυμάμαι τον Σάκη να μετράει στο τέσσερα για να ξεκινήσει ο χαμός και σε σημεία ψιλοΣέθιζε κάπως σαν παρουσία, αλλά ο κόσμος ανταποκρινόταν σίγουρα (όπως και στον Σεθ) οπότε τι να λέω και εγώ; Πάντως είναι πολύ συμπαθητική φυσιογνωμία στο σανίδι και όταν ευχαριστεί (συχνά) τον κόσμο μου φαίνεται πηγαίος. Ο Κώστας στο μπάσο επίσης τραβάει τα βλέμματα, δίνει πόνο και ελικοπτεράκι, πορώνοντας και παρέχοντας μπόλικη νεανική ενέργεια. Το περισσότερο ξύλο πέφτει στα πιο κλασικά πράγματα (Societas..., King of the Stellar War, Non Serviam) και βέβαια να πούμε ότι τα πράγματα βελτιώθηκαν όταν άρχισε να σουρουπώνει. Εγώ εξομολογούμαι βέβαια ότι χάζεψα πολύ την θέα (και τους Holocaust που χαζεύανε την θέα) αλλά εν πάση περιπτώσει μιλάμε για ένα καλό λάιβ. Θα μπορούσε και καλύτερο ενδεχομένως, μια χαρά όμως.

RC κατά τους δαίμονες εαυτών
Και μετά ήρθε η ώρα για το κυρίως πιάτο. Δεν θα μακρηγορήσω. Ο ήχος δεν ήταν ο καλύτερος γιατί είχε μια αδικαιολόγητη ένταση που μάλλον ενοχλούσε παρά έδινε πόνο. Παρατηρήσεις άμεσες: Στην σκηνή είναι τα 3/4 των Blind Guardian. Ο Schaffer είναι ρυθμικός κιθαρίστας μπετό, γελάνε κάποιοι αλλά πολύ κακώς, είναι κλάσης Hetfield το άτομο. Ο Χάνζι πάλι τα ΕΣΚΙΣΕ όλα, είναι σε πάρα πολύ μεγάλα κέφια, γου-στά-ρει που είναι εκεί, συγκεκριμένα στον Προμαχώνα στα Χανιά με αυτό το κοινό, δεν εννοώ γενικά στο σανίδι. Δεν έχει άλλες λάιβ υποχρεώσεις οπότε στα παπάρια του όλα και ξεσκίζεται και θυμάμαι τις κουβέντες που λέγανε για τον Eric Adams ότι κράταγε μόνος του ένα λάιβ ολόκληρο - ε, κάπως έτσι και εδώ, αν και επαναλαμβάνω ότι προσωπικά απολαμβάνω την παρουσία του Schaffer, έχει κάτι και αυτός από την εποχή των πρώτων συνεντεύξεων του, πριν αρχίσει τις χοντρές γραφικότητες με τους αετούς και τους αφελείς αναρχοπατριωτισμούς του. Τότε που έβγαζε (ακόμα την βγάζει βασικά) μια αυθεντικότητα και ειλικρίνεια και ένα χατζημεταλλάδικο πείσμα που προσωπικά εκτιμώ ιδιαιτέρως ("τι είναι της μόδας τώρα; στα παπάρια μας, εγώ θέλω να παίζω *αυτά*").

Tα 2/4 των Blind Guardian ουρλιάζουν επικά
Jon Schaffer. Τον αγαπάω πιο πολύ από ότι ήξερα.

Heaven Denies, ok, όμορφο και ακόμα πιο όμορφο λόγω Hansi αν και στην αρχή η ένταση της φωνής ανεβοκατεβαίνει, τουλάχιστον εκεί που είμαστε. Poor Man's Crusade αναγνώρισα επίσης και διαπιστώνω ότι λάιβ οι Demons and Wizards μου αρέσουν πολύ περισσότερο από ότι στο στούντιο που πέρασαν και δεν ακούμπησαν (πλην του ενός άσματος, είπαμε). Τώρα όμως τι να πω; Λίγο η αύρα των 2, η αύρα του Marcus (αγαπάω BG, τα ξανάπαμε), η αύρα του CRF, τα vibes εκατοντάδων ατόμων που ζουν αυτό που ζω στον υπερθετικό βαθμό, βασικά είμαι και άνιωθος δίπλα τους, πώς να το πω; Περνάω αναπάντεχα πολύ καλά. Τα πράγματα παίρνουν ακόμα πιο ευχάριστη τροπή όταν σκάνε τα 2 Blind Guardian καραέπη (Welcome to Dying και Valhalla, αυτομάτως στα highlight) και όσο ηλίθιο και αν σας ακούγεται πραγματικά γουστάρω που τα βλέπω με τον Schaffer να τραγουδάει στίχους και να πορώνεται, θέλω να αγκαλιάσω όλους τους χατζημεταλλάδες του κόσμου, να πιαστούμε χέρι-χέρι και ο κύκλος θα ήταν πολύ-πολύ μεγάλος και ολόκληρη τη γη θα αγκάλιαζε θαρρώ να'ούμε χιέτσι. Ι Died for You, ε, χμ, οκ, να αφήσουμε τα χέρια τώρα, ε; Εγώ πάω έξω για τηλεφωνική επικοινωνία με τη γιαγιά και την κόρη ("μπαμπά, θα μου διαβάζεις Χάρυ Πότερ όταν έρθεις!"), δεν με νοιάζει και τόσο που χάνω το κομμάτι είπαμε αλλά ο Hansi, να το πούμε, δίνει ρεσιτάλ. Το αυτό κάνει και στο Burning Times, το οποίο είναι πολύ πιο ευπρόσδεκτο από το A Question of Heaven που φοβόμουν ότι θα ακούσουμε αλλά που να πάρει, χάθηκε ένα κομμάτι της τούμπανης τριλογίας στο τέλος; Τέσπα. Η μισή απόλαυση του λάιβ είναι ο Hansi και το κέφι του, τα λογύδριά του και τα γαμημένα επικά ουρλιαχτά του, κατευθείαν βγαλμένα από το Imaginations, μου σήκωσε την τρίχα το κάθαρμα παραπάνω από μια φορές και σε κομμάτια που δεν ήξερα πώς τα λένε. Το φινάλε φυσικά ήρθε με το έπος επών Fiddler on the Green, που φυσικά ήταν υπέροχο αλλά ίσως είχα επενδύσει πολύ πάνω του γιατί δεν συγκλονίστηκα και τόσο. Βασικά ο λόγος ήταν ο μέτριος για τα δεδομένα του διημέρου ήχος, ένταση και ψιλο-μπλέξιμο των οργάνων, όχι τίποτα κακό, καλός προς το μέτριο όμως. Βέβαια όταν ο άλλος πετάει τις κραυγές εκεί που πρέπει, τι να σας λέω τώρα...

Κλόπιραϊτ: Demons and Wizards FB

H βραδιά λήγει θριαμβευτικά, κατευθυνόμαστε στην έξοδο, χαιρετάμε κόσμο (γεια σας Γιάννη, Θοδωρή και Ηλία!), αποχαιρετάμε με αγκαλίτσα ζεστή τον ήρωα Γιάννη Αναστασάκη (πώς στεκόταν όρθιος με την κούραση που είχε δεν ξέρω), εκφράζουμε τις θερμές μας ευχαριστίες για ακόμη ένα επικό διήμερο και εννοείται δίνουμε ραντεβού για του χρόνου. Chania Rock Festival FUCKING RULES!

Επόμενη στάση: Ηράκλειο και Over the Wall, Doro, Sacral Rage (μωρή μπαντάρα!), Παπακώστας λατρεία, Manowar μεθαδόνη και Δημητρο-παρεάκια για τρελό κέφι!

Φωτογραφίες κλεμμένες από το Photo Report του Rock Hard (Λευτέρης Τσουρέας)

No comments: