Thursday, July 11, 2019

Chania Rock Festival 2019 - Μέρα δεύτερη: Demons and Wizards, Rotting Christ, Holocaust, Carthagods


Ημέρα Πρώτη: Uli Jon Roth, Doomocracy, Tarja Turunen, Sinheresy

Ξύπνησα με την πρωτόγνωρη πολυτέλεια να βρίσκομαι ήδη στα Χανιά, εν αντιθέσει με κάθε χρονιά που επέστρεφα μετά τη συναυλία στο Ηράκλειο. Καταπληκτική αίσθηση και όπως ακριβώς ένας χρήστης κινητού που πήρε smartphone δεν μπορεί πια να επιστρέψει σε μια συμβατική συσκευή, έτσι και εγώ δηλώνω (μπέιμπε) πως τέλος οι αυθημερόν μετακινήσεις, μεγαλώσανε τα παιδιά, από του χρόνου ΑΡΑΓΜΑ στην πατρίδα.

Στο θέμα μας τώρα, κατηφορίσαμε προς την παλιά πόλη και το λιμάνι, περνώντας φυσικά έξω από τον Προμαχώνα, όπου το αυτί μου έπιασε μια κιθάρα να κάνει τττρρρττττρρρρττρρρρ που είναι το γνωστό ερωτικό κάλεσμα του Jon Schaffer οπότε συμπέρανα ότι κάνουν το soundcheck τους οι Demons and Wizards. Δεν έχω δει ποτέ μου Jon Schaffer live και δεν ντρέπομαι καθόλου που αγαπάω πολύ τα πρώτα τους - εννοώ μέχρι το Burnt Offerings και συγκεκριμένα κομμάτια μετά - οπότε προς στιγμήν ένιωσα ένα πεταρισματάκι στα γεράματα, μου έκανε και μένα εντύπωση. Είναι και μια ιστορία με το πρώτο λάιβ τους που θα ήθελα να κουβεντιάσω με τον Jon αλλά τέλος πάντων, ξεφεύγω. Demons and Wizards το σημερινό δέλεαρ, δηλαδή για να ακριβολογώ, το δέλεαρ είναι το Fiddler on the Green και το γεγονός ότι θα δω από κοντά αυτά τα δύο άτομα.

Λιμάνι για μεταλλοκουβέντες
Η μέρα ξεκινάει με καφεδάρα στο λιμανάκι με εξέχουσες προσωπικότητες του ηλεκτρονικού και όχι μόνο τύπου, ιστορίες από τα βάθη του Metal Invader και του Rock Hard, για παρασκήνια, για εκπομπές, προγκρέσιβ καφέδες με ψαγμένες σκόνες (εγώ είμαι της λαϊκής φραπεδάρας) και γενικώς παρεάκι ισχυρό και μεταλλοκουβέντες. Κάποια στιγμή το μισό παρεάκι επιστρέφει στην δουλειά, το άλλο μισό πάει για μπάνιο, εμείς με την Πόπη ήμασταν απροετοίμαστοι για μπάνια, χωρίς μαγιώ, πετσετικά και τέτοια, δεν είχαμε δωμάτιο να γίνουμε άνθρωποι πριν το λάιβ, οπότε την βλέπουμε κουλτούρα και πάμε για βολταράκι στο αρχαιολογικό μουσείο.

Συμπαθητικό ήταν, όχι να τρελαθείς κιόλας, μικρό και ταπεινό, με τα ηλεκτρονικά συστήματα (δεκαετίας) να είναι εκτός πρίζας πεταμένα στις γωνίες (πιάσανε τόπο τα λεφτά) και να κάνει αφόρητη ζέστη. Η αίθουσα με το Mitsotakis Collection πάντως πολύ πιο φροντισμένη, το κολέξιον ψιλο-αδιάφορο και απογοητεύτηκα γιατί πουθενά δεν γράφει την ιστορία του για λίγη ίντριγκα. 4 ευρώ είσοδο είχε οπότε αξίζει τα λεφτά του - αλλά φυσικά σε σύγκριση με το αντίστοιχο Ηρακλείου είναι ψιλο-μηδέν, εκτός των ψηφιδωτών και των νομισμάτων και κανα-δυο κοσμημάτων. Το πρώην μοναστήρι του Αγίου Φραγκίσκου το οποίο το φιλοξενεί μου φάνηκε πιο ενδιαφέρον σαν χώρος.

Αρχαιολογικό Μουσείο Ηρακλείου
Προσπερνάω λοιπές βόλτες και φαγιά, ακούσαμε λίγο μόνο τις Diamond Signs από απόσταση (Enter Sandman; κάτι πιο εκλεκτόν;), δεν νιώσαμε σαν να χάσαμε κάτι, άλλωστε επικρατούσε ζέστη και άπνοια που είναι καλό για τον ήχο αλλά ζόρι αν δεν έχεις καπέλο, λευκό μπλουζάκι - πάντα! ευχαριστώ Municipal Waste! - και δεν καβατζώσεις θέση στη σκιά. Πάντως φέτος είχε πιο πολλές θέσεις χάρη στα περισσότερα κιόσκια. Στην σκηνή πετυχαίνω τους παντελώς μου άγνωστους Carthagods και ομολογώ ότι ήμουν προετοιμασμένος για β' εθνικής μέταλ εκ Τυνησίας. Δεν είναι η φάση μου, γκρουβάρουν τα παιδιά αλλά είναι καλοί, πραγματικά αξιόλογοι, ειδικά ο κιθαρίστας με την ροζ κιθάρα (περιγραφή για πούλιτζερ, το ξέρω) σολάρει πολύ ωραία, ίσως λίγο φλύαρα με την έννοια ότι σολάρει και όταν μιλάει ο άλλος. Τον οποίο άλλο (τον frontman λέω) δεν τον πολυπροσέχω, ούτε θυμάμαι καμιά φωνάρα αλλά εν πάση περιπτώσει περνάει η ώρα ευχάριστα καθώς τα λέμε με καλό φίλο από το Ηράκλειο για εκατό χιλιάδες πράματα.

Carthagods, Τυνήσιο μέταλ
Είμαστε όμως εκτεθειμένοι στον ήλιο οπότε κινούμαστε προς τα αριστερά καθώς έχουμε κεντράρει μέρος να κάτσουμε σε σκιά και από εκεί παρακολουθούμε και τους Holocaust. Λεπόν, ανήκω σε αυτούς που θεωρούν μάλλον υπερεκτιμημένο το Nightcomers (δεν έχω ακούσει τα μετέπειτα), όχι ότι είναι κακός δίσκος ή δεν έχει (τρία) έπη αλλά να, δεν θεωρώ ότι είναι στο λέβελ των τεράστιων δίσκων του κινήματος (εννοώ Maiden, Diamond Head, Saxon, Satan, Angel Witch κλπ). Συγκεκριμένα περιμένω να ακούσω τα τρία έπη (Death or Glory, Heavy Metal Mania και Nightcomers) και φυσικά το Small Hours. Θα πει κανείς, φιλάρα, 3 περισσότερα κομμάτια από τους Demons and Wizards έχουν κατά την γνώμη σου και θα απαντήσω εξομολογούμενος ότι προτιμώ το Heavy Metal Mania και το Small Hours, σαφώς και πολύ περισσότερο παιγμένα από Gamma Ray και Metallica αντίστοιχα. Για καλή μου τύχη πάντως, ακούω και τα 4 κομμάτια και μπορώ να πω ότι αποδόθηκαν και πολύ καλά και με αγνή, ΕΜΠΕΙΡΗ, πραγματικά old school heavy metal πόρωση και πραγματικά τα ευχαριστήθηκα. Η παρατήρηση του φίλου Γιάννη για το πόσο προχωρημένη ριφολογία και songwriting είχαν τα άτομα είναι απολύτως εύστοχη και μου θυμίζει πέρυσι που έβλεπα τους Diamond Head να τα γαμάνε όλα στο Ηράκλειο. Ο κόσμος από όσο έβλεπα ανταποκρίθηκε επίσης στα συγκεκριμένα κομμάτια σχετικά θερμά (στα τρία μάλλον, δεν είδα κάποιον ενθουσιασμό στο Nightcomers), με τα Death or Glory και Heavy Metal Mania (φυσικά, τελευταίο κομμάτι κιόλας) να ξεχωρίζουν. Καθόλου άσχημα αλλά σε γενικές γραμμές παρακολουθούσε ευγενικά περισσότερο παρά πορωμένα. Οι Holocaust πάντως το ευχαριστήθηκαν σίγουρα, αργότερα τους έβλεπα στο τείχος πάνω να βγάζουν φωτογραφίες ο ένας τον άλλο με φόντο το ηλιοβασίλεμα και τα Τσάνια μάτζικ που σας πρήζω κάθε χρόνο.

Holocaust, Old Brigade of Scottish Heavy Metal


Δε Tσάνια Έπικ Φάκιν Μάτζικ (κλεμμένη από τοίχο διοργανωτή)
Δεν το κουνάμε ρούπι από την καβάτζα μας, με περιμένει δίωρη οδήγηση πίσω στο Ηράκλειο μετά το λάιβ, οπότε κάνω μέγιστη οικονομία δυνάμεων, παρατηρώντας από απόσταση. Το αυτό κάνω και για τους Rotting Christ, οι οποίοι έχουν πάλι νέα μέλη στην κιθάρα (Γιάννης από Slitherum) και το μπάσο (τον Κώστα των Chronosphere). Δεν είμαι γενικά οπαδός της μπάντας αλλά υπάρχουν διάσπαρτα κομμάτια που μου κάνουν κούκου και δεν με χαλάνε. Επίσης, στην τελευταία τους φάση που έχει ψιλο-ξενερώσει αρκετό κόσμο (κυρίως στη διάρκειά της και την επανάληψη της άριφφης - εγκεφαλικό ο Μπαμπινιώτης- ατμοσφαιρικής προσέγγισης), δηλ. από το Κατά τον Δαίμονα και πέρα, εμένα μου αρέσουν πολύ κάποια πράγματα. Λάιβ να πω την αλήθεια δεν αποδίδονται τόσο καλά, "κινηματογραφικά" και ατμοσφαιρικά αν θέλετε, ή μπορεί να μου φάνηκε εμένα έτσι λόγω ήλιου και κόντεξτ; Xibalba π.χ., περίμενα να νιώσω περισσότερο, χάθηκε η τελετουργίλα όμως και ο ήχος δεν ήταν και πολύ καλός. Επίσης δεν θυμάμαι τον Σάκη να μετράει στο τέσσερα για να ξεκινήσει ο χαμός και σε σημεία ψιλοΣέθιζε κάπως σαν παρουσία, αλλά ο κόσμος ανταποκρινόταν σίγουρα (όπως και στον Σεθ) οπότε τι να λέω και εγώ; Πάντως είναι πολύ συμπαθητική φυσιογνωμία στο σανίδι και όταν ευχαριστεί (συχνά) τον κόσμο μου φαίνεται πηγαίος. Ο Κώστας στο μπάσο επίσης τραβάει τα βλέμματα, δίνει πόνο και ελικοπτεράκι, πορώνοντας και παρέχοντας μπόλικη νεανική ενέργεια. Το περισσότερο ξύλο πέφτει στα πιο κλασικά πράγματα (Societas..., King of the Stellar War, Non Serviam) και βέβαια να πούμε ότι τα πράγματα βελτιώθηκαν όταν άρχισε να σουρουπώνει. Εγώ εξομολογούμαι βέβαια ότι χάζεψα πολύ την θέα (και τους Holocaust που χαζεύανε την θέα) αλλά εν πάση περιπτώσει μιλάμε για ένα καλό λάιβ. Θα μπορούσε και καλύτερο ενδεχομένως, μια χαρά όμως.

RC κατά τους δαίμονες εαυτών
Και μετά ήρθε η ώρα για το κυρίως πιάτο. Δεν θα μακρηγορήσω. Ο ήχος δεν ήταν ο καλύτερος γιατί είχε μια αδικαιολόγητη ένταση που μάλλον ενοχλούσε παρά έδινε πόνο. Παρατηρήσεις άμεσες: Στην σκηνή είναι τα 3/4 των Blind Guardian. Ο Schaffer είναι ρυθμικός κιθαρίστας μπετό, γελάνε κάποιοι αλλά πολύ κακώς, είναι κλάσης Hetfield το άτομο. Ο Χάνζι πάλι τα ΕΣΚΙΣΕ όλα, είναι σε πάρα πολύ μεγάλα κέφια, γου-στά-ρει που είναι εκεί, συγκεκριμένα στον Προμαχώνα στα Χανιά με αυτό το κοινό, δεν εννοώ γενικά στο σανίδι. Δεν έχει άλλες λάιβ υποχρεώσεις οπότε στα παπάρια του όλα και ξεσκίζεται και θυμάμαι τις κουβέντες που λέγανε για τον Eric Adams ότι κράταγε μόνος του ένα λάιβ ολόκληρο - ε, κάπως έτσι και εδώ, αν και επαναλαμβάνω ότι προσωπικά απολαμβάνω την παρουσία του Schaffer, έχει κάτι και αυτός από την εποχή των πρώτων συνεντεύξεων του, πριν αρχίσει τις χοντρές γραφικότητες με τους αετούς και τους αφελείς αναρχοπατριωτισμούς του. Τότε που έβγαζε (ακόμα την βγάζει βασικά) μια αυθεντικότητα και ειλικρίνεια και ένα χατζημεταλλάδικο πείσμα που προσωπικά εκτιμώ ιδιαιτέρως ("τι είναι της μόδας τώρα; στα παπάρια μας, εγώ θέλω να παίζω *αυτά*").

Tα 2/4 των Blind Guardian ουρλιάζουν επικά
Jon Schaffer. Τον αγαπάω πιο πολύ από ότι ήξερα.

Heaven Denies, ok, όμορφο και ακόμα πιο όμορφο λόγω Hansi αν και στην αρχή η ένταση της φωνής ανεβοκατεβαίνει, τουλάχιστον εκεί που είμαστε. Poor Man's Crusade αναγνώρισα επίσης και διαπιστώνω ότι λάιβ οι Demons and Wizards μου αρέσουν πολύ περισσότερο από ότι στο στούντιο που πέρασαν και δεν ακούμπησαν (πλην του ενός άσματος, είπαμε). Τώρα όμως τι να πω; Λίγο η αύρα των 2, η αύρα του Marcus (αγαπάω BG, τα ξανάπαμε), η αύρα του CRF, τα vibes εκατοντάδων ατόμων που ζουν αυτό που ζω στον υπερθετικό βαθμό, βασικά είμαι και άνιωθος δίπλα τους, πώς να το πω; Περνάω αναπάντεχα πολύ καλά. Τα πράγματα παίρνουν ακόμα πιο ευχάριστη τροπή όταν σκάνε τα 2 Blind Guardian καραέπη (Welcome to Dying και Valhalla, αυτομάτως στα highlight) και όσο ηλίθιο και αν σας ακούγεται πραγματικά γουστάρω που τα βλέπω με τον Schaffer να τραγουδάει στίχους και να πορώνεται, θέλω να αγκαλιάσω όλους τους χατζημεταλλάδες του κόσμου, να πιαστούμε χέρι-χέρι και ο κύκλος θα ήταν πολύ-πολύ μεγάλος και ολόκληρη τη γη θα αγκάλιαζε θαρρώ να'ούμε χιέτσι. Ι Died for You, ε, χμ, οκ, να αφήσουμε τα χέρια τώρα, ε; Εγώ πάω έξω για τηλεφωνική επικοινωνία με τη γιαγιά και την κόρη ("μπαμπά, θα μου διαβάζεις Χάρυ Πότερ όταν έρθεις!"), δεν με νοιάζει και τόσο που χάνω το κομμάτι είπαμε αλλά ο Hansi, να το πούμε, δίνει ρεσιτάλ. Το αυτό κάνει και στο Burning Times, το οποίο είναι πολύ πιο ευπρόσδεκτο από το A Question of Heaven που φοβόμουν ότι θα ακούσουμε αλλά που να πάρει, χάθηκε ένα κομμάτι της τούμπανης τριλογίας στο τέλος; Τέσπα. Η μισή απόλαυση του λάιβ είναι ο Hansi και το κέφι του, τα λογύδριά του και τα γαμημένα επικά ουρλιαχτά του, κατευθείαν βγαλμένα από το Imaginations, μου σήκωσε την τρίχα το κάθαρμα παραπάνω από μια φορές και σε κομμάτια που δεν ήξερα πώς τα λένε. Το φινάλε φυσικά ήρθε με το έπος επών Fiddler on the Green, που φυσικά ήταν υπέροχο αλλά ίσως είχα επενδύσει πολύ πάνω του γιατί δεν συγκλονίστηκα και τόσο. Βασικά ο λόγος ήταν ο μέτριος για τα δεδομένα του διημέρου ήχος, ένταση και ψιλο-μπλέξιμο των οργάνων, όχι τίποτα κακό, καλός προς το μέτριο όμως. Βέβαια όταν ο άλλος πετάει τις κραυγές εκεί που πρέπει, τι να σας λέω τώρα...

Κλόπιραϊτ: Demons and Wizards FB

H βραδιά λήγει θριαμβευτικά, κατευθυνόμαστε στην έξοδο, χαιρετάμε κόσμο (γεια σας Γιάννη, Θοδωρή και Ηλία!), αποχαιρετάμε με αγκαλίτσα ζεστή τον ήρωα Γιάννη Αναστασάκη (πώς στεκόταν όρθιος με την κούραση που είχε δεν ξέρω), εκφράζουμε τις θερμές μας ευχαριστίες για ακόμη ένα επικό διήμερο και εννοείται δίνουμε ραντεβού για του χρόνου. Chania Rock Festival FUCKING RULES!

Επόμενη στάση: Ηράκλειο και Over the Wall, Doro, Sacral Rage (μωρή μπαντάρα!), Παπακώστας λατρεία, Manowar μεθαδόνη και Δημητρο-παρεάκια για τρελό κέφι!

Φωτογραφίες κλεμμένες από το Photo Report του Rock Hard (Λευτέρης Τσουρέας)

Tuesday, July 09, 2019

Chania Rock Festival 2019 - Mέρα Πρώτη (Uli Jon Roth, Doomocracy, Tarja Turunen, Sinheresy)


Περάσαμε πάλι πανέμορφα. Είδαμε πάλι ένα σκασμό κόσμο από φίλους και γνωστούς και φυσικά πριν και μετά το φεστιβάλ κάναμε τις βολτάρες μας στα Χανιά (και τις πέριξ επικές παραλίες οι περισσότεροι) που είναι η μισή φάση. Είναι το μοναδικό ελληνικό φεστιβάλ που θα συνιστούσα ανεπιφύλακτα να κλείσετε εισιτήρια χωρίς να γνωρίζετε καν ποιος θα παίξει γιατί τα λεφτά σας θα τα έχετε ήδη βγάλει και μόνο λόγω προορισμού και σκηνικού.

Προφανώς και τα λέω μετά γνώσης λόγου (putting my money where my mouth is που λένε και στα Τοπόλια), μιας και φέτος δεν υπήρχε το όνομα που προσωπικά κόβω φλέβες - αν και στην πράξη τα πράγματα ήταν πολύ-πολύ καλύτερα από ότι περίμενα. Εν ολίγοις (λολ) θα προσπαθήσω να μεταφέρω το κλίμα και τας εντυπώσεις μου ξεκινώντας από την κορυφή:

Sails of Charon, Ιn Trance παρείχαν ανατριχίλες γνήσιες και μάλλον αναπάντεχες μιας και προσωπικά δεν περίμενα να συγκινηθώ τόσο. Κάπου κυκλοφορεί ένα βίντεο με γνωστό τραγουδιστή doom metal μπάντας και τον υποφαινόμενο να αμολάνε τσιρίδες (αλά Boals) και νομίζω στην έκφραση και κινησιολογία αντικατοπτρίζεται πλήρως η βαριά πόρωσις.

Για τον Ούλι (ούλοι μαζί: "Ούλι! Ούλι! Ούλι!") έχω να πω ότι είναι εξωφρενικά συμπαθής φυσιογνωμία, με αύρα βαριάς ιστορίας γύρω του, ακόμα και με το ντύσιμο Ζωζώς Σαπουντζάκη που εμφανίστηκε, τεράστια μαύρη μπλούζα ως το μπούτι, σαν 12χρονου μεταλλά, έντονα διακοσμημένη με χρυσούς μαιάνδρους, κάπου χαμογελά η μοδίστρα του Ντέμη Ρούσου.

Επίσης η Sky Guitar είναι εντυπωσιακό εργαλείο τουλάχιστον, με ένα τρέμολο σαν στέκα ποδηλάτου, διακόσμηση λατέρνας και γενικά νομίζω είναι αντιληπτό ότι η οπτική παρουσία του ανδρός ξεχώριζε αλλά δεν μας έβγαινε ασεβής η καζούρα, το άτομο το αγαπάς και αναγκαστικά το σέβεσαι, είναι η αύρα που λέγαμε.

Uli Jon Roth: Τεράστιος από κάθε άποψη

Μουσικά, πέραν των 2 highlights που πήραν το βραβείο χαϊλάιτ της ημέρας (και σίγουρα ανήκουν στα τοπ του φεστιβάλ μαζί με τον Χάνζι αλλά αυτό είναι για επόμενο ποστ), πραγματικά απόλαυσα και τα κομμάτια που δεν γνώριζα, 70ς τεχνοτροπία που πραγματικά ζωντανεύει στο σανίδι. Σε αυτό συνέβαλλαν τα μέγιστα οι παίχτες που είχε γύρω του, φανταστική φωνή και ο κιθαρίστας που μοιράστηκε τα καθήκοντα με τον Uli, ντράμερ κλάσης που κοπάναγε σωστά και στιβαρότατα. Επίσης να σημειώσω ότι ήταν ο τυχερός της ημέρας που έπεσε ακριβώς στην ώρα που δύει ο ήλιος, τα γράφω κάθε χρόνο, γιατί κάθε χρόνο είναι το ίδιο υπέροχο θέαμα. Ηλιοβασίλεμα στον Προμαχώνα με θέα τη θάλασσα, πιουρ μάτζικ.

Δεύτερη θέση στο γαμηστερόμετρο του υπογράφοντος πήραν αναμενόμενα οι Doomocracy, τη μουσική των οποίων αγαπώ πολύ και ακούω τακτικά, Solitude Aeturnus με δόσεις Memento Mori και US Metal, εξαιρετικά φωνητικά, ε, λογική η αδυναμία που τους έχω...

Doomocracy με σεβαστικό μπλουζάκι, μπράβο, μπράβο

Μπήκαμε στο χώρο όταν τέλειωναν το The End is Written, το ομώνυμο έπος από το ντεμπούτο τους και ακολούθησαν άσματα και από τους 2 δίσκους τους. Ηighlight για μένα ήταν το αγαπημένο μου κομμάτι τους, το Guardian Within αλλά κάθε στιγμή ήταν μια απόλαυση, η οποία μετριάστηκε μόνο από τον δυνατό ήλιο και την χλιαρή συμμετοχή του κόσμου μπροστά στη σκηνή, λογικά λόγω του προαναφερθέντος ήλιου. Μόνο 30 λεπτά στην διάθεσή τους, το οποίο όμως μπορεί να ήταν και σχετική ευλογία διότι αν παρέμεναν και άλλο στην σκηνή με τα βαριά μαύρα ρούχα δεν ξέρω αν θα έμενε τίποτα να ηχογραφήσει τον πολυαναμενόμενο τρίτο δίσκο τους (τον περιμένουμε του χρόνου).

Οι Iταλοί Sinheresy έπαιζαν μοντέρνο μέταλ με εναλλαγή γυναικείων και ανδρικών φωνητικών (συνεννοηθήκαμε, το ξέρω). Δεν ήταν κακοί. Δεν ήταν και κάτι ιδιαίτερο επίσης και περισσότερο θυμάμαι φάτσες και σουλούπια παρά μουσική. Δεν έδινα και μεγάλη σημασία είναι η αλήθεια. Ήταν η ώρα που κάναμε πηγαδάκια, ανταλλαγές απόψεων και καφρίλας και φυσικά χάζεμα του περιβάλλοντος χώρου. Θυμάμαι το ρεφρέν του τελευταίου κομματιού Out of Connection αλλά δεν είναι ευχάριστο το εφέ, είναι αυτό το πράμα που θέλεις να το ξεχάσεις αλλά δεν μπορείς, ymmv.

Sinheresy: αντιθέσεις

Πολύς ξένος κόσμος, περισσότερος θαρρώ από κάθε άλλη χρονιά (κάτι που ίσχυε και πέρυσι), με γνωστές φάτσες που σημαίνει ότι σιγα-σιγά το φεστιβάλ καθιερώνεται στη συνείδηση του κόσμου ως ιδανικό για μέταλ τουρισμό (well, DUH! Kρήτη το καλοκαίρι, δεν υπάρχει σύγκριση). Επίσης πολλοί γονείς είχαν φέρει και τα παιδιά τους, δεν μπορώ να πω όμως ότι ζήλεψα όταν έβλεπα το βράδυ ηρωίδες μανάδες να τα έχουν στην αγκαλιά τους να κοιμούνται (;) ενώ βάραγε η μπάντα της Tarja. Δεν ξέρω αν αυτό ήταν καλύτερο από το 6χρονο που έτρεχε γύρω-γύρω στους Demons and Wizards στα μετόπισθεν την επομένη. Εμείς πάντως είχαμε καταφύγει στην πατροπαράδοτη πρακτική της γιαγιάς-μπέιμπι σίττερ και νομίζω κάναμε την καλύτερη επιλογή...

Headliner λοιπόν η Tarja Turunen και αν σας πω ότι περίμενα με αγωνία το λάιβ θα σας έλεγα χοντρά ψέμματα καθώς δεν με αφορούν σχεδόν καθόλου οι Nightwish (πιο πολύ τους έχω παρακολουθήσει σε reaction videos, τρου στόρι), πόσο μάλλον η σόλο καριέρα της πρώην τους. Περίμενα ένα ευχάριστο ποπ/ροκ λάιβ, έλεγα ίσως ακούσω και το Phantom of the Opera, τέσπα, θα κάνουμε χάζι. Αυτό που είδα ήταν πολύ πιο χέβυ από αυτό που περίμενα, μοντέρνο μέταλ με χαμηλοκουρδισμένες κιθάρες (...αισθάνομαι το τζενέρικ του πράματος και που το έγραψα) με τσελίστα, μπόλικα πλήκτρα "συμφώνικ", ομολογουμένως ηχάρα (γενικά ό ήχος ήταν πολύ καλός και τις 2 μέρες) και την Τάργια ντυμένη στα πέτσινα από πάνω έως κάτω (πώς την πάλευε με τη ζέστη δεν ξέρω, Φινλανδέζα κιόλας, ψυχρόαιμο ενδεχομένως) να "ροκάρει". Κοιτάξτε, το έχω πει ότι δεν μου αρέσει να χαλάω τη ζαχαρένια του άλλου - και ήταν πολλοί οι άλλοι στο χώρο που απολάμβαναν το λάιβ. Πολλά κορίτσια πολύ ευτυχισμένα με την μαμά τους παρέα και το εννοώ ότι ήταν μια πολύ χαριτωμένη εικόνα και προφανώς θα αποτελεί αγαπημένη τους ανάμνηση, κόσμος που τραγούδαγε τους στίχους (και πίσω ακόμη) οπότε τι να λέω και εγώ ο κάφρος.

Ε, θα σας πω τι έλεγα έτσι κι αλλιώς, μεταξύ μας μωρέ. Τάργια οπαδοί σταματάτε εδώ, ακολουθεί εμπαθές κείμενο κομπλεξικού κάφρου, απαπα.

ΔΕΝ μου κάθεται αυτό το σοπράνο οπερατικό στυλ με τις χέβυ κιθάρες, ρε παιδιά, με ενοχλεί κιόλας, μου βγάζει παβλοφικά αντανακλαστικά μεταλλοπατέρα στριμμένου. Ίσως να με τράβαγε μια φωνή με γρέζι και λίγο τσαμπουκά, λίγο τσαγανό βρε αδερφέ. Επίσης, αυτό που έβλεπα απλά δεν με έπειθε ως πηγαίο. Η κινησιολογία και οι χειρονομίες και οι εκφράσεις εμένα μου βγάζανε cringe και βασικά αυτό που μου έμεινε ήταν η μπάντα και η μουσική από την μία και η Τάργια από την άλλη σαν λάδι και νερό. Αρτιότατη φωνή φυσικά, ανετότατη, δύναμη σε κάθε νότα, από την άλλη μια τυπική σοπράνο φωνή. Σε κάποια φάση έκανε και κάτι φωνητικά ο κιθαρίστας (ή μπασίστας, θα σας γελάσω) αλλά του έβγαιναν σε ύφος Σαπφούς Νοταρά στο γνωστό σουξέ της "Μπουρλότο". Highlight ο φίλος μου ο Κολλημένος, με μπλουζάκι Razor ο οποίος έχει πιει τη Σούδα σε μπύρες και κοπανιέται στο Over the Hills and Far Away (εντάξει, πάσο), το οποίο ήταν και το μοναδικό πράγμα που αναγνώρισα σε όλο το λάιβ. Αν θέλετε να μάθετε το σετλιστ και αν έπαιξε τίποτα από Nightwish εκτός της διασκευής, μπορείτε να διαβάσετε κάποια σοβαρή ανταπόκριση από κάποιον σοβαρό άνθρωπο, δεν έχω την παραμικρή ιδέα.

Tarja Turunen: Heavy metal to the end να πούμε χιέτσι
Αν αναρωτιέστε πότε φύγαμε από το χώρο για να χλαπακιάσουμε όπως κάνουμε κάθε χρόνο (γιατί φυσικά έχετε μάθει απέξω κάθε ριπόρτ για τα Χανιά που υπάρχει στο μπλογκ), η απάντηση είναι ότι φέτος οι παροχές εκτοξεύτηκαν και εκτός από νερά, μπύρες αλλά και ποτάρες (έπαιζε πολύ το Μοχίτο, ιδανικό για το λιοπύρι όπως το συστήνουν όλοι οι γιατροί), είχε και καντίνα με ευμεγέθη σουβλάκια που τα βάζανε σε μεγάλες πίτες τιγκαρισμένες με πατάτες και πρασινάδες παντός είδους - ταληράκι αλλά κτήνος που σε χόρταινε. Είχε παγωτατζίδικο(!) και μια καντίνα με ασιατικές γεύσεις όπως έλεγε (είδα Ινδία, Πακιστάν, δεν εμελέτησα όμως) η οποία μύριζε καλά, ειδικά το Chicken Tikka. Οπότε λιγδώσαμε το αντεράκι βραδιάτικα, καθίσαμε κιόλας στα διαθέσιμα τραπέζια, μεγάλη φασάρα, τύφλα να έχει ο εξώστης των Στάτλερ και Γουώλντορφ.

Πού ήμασταν; Α, ναι, σε κάποια φάση μας ευχαρίστησε για το "σουπόρτ" τόσα χρόνια ("χαχαχα, "σουπόρτ"" - κωλόγερος αγγλομαθής, μπράβο μεγάλε, κάνε accent shaming) ενώ κάποια στιγμή μας προλόγισε ένα κομμάτι για τον πλανήτη που κινδυνεύει και πεθαίνει και όλα αυτά και ενώ τραγούδαγε για τις τραγωδίες, το video wall από πίσω έδειχνε οικολογικές καταστροφές και πραγματικά τραγικές εικόνες με εξαθλιωμένα παιδιά. Εντωμεταξύ η Τάργια χοροπήδαγε χαρούμενη λες και έπαιζε ποπ ("λες και") που μιλάει για δυο ζαχαρωτά που γίνανε φίλοι και παίζανε μπουγέλο στα λιβάδια. Δεν ξέρω, προσωπικά θα πρότεινα να προσαρμόσει το ύφος, ακούω πως ο Draiman των Disturbed το έχει περισσότερο, κλαίει πχ όταν πρέπει στο κατάλληλο σημείο. Εμ, άλλο λέβελ.

11:30 η ώρα τα πάντα είχαν τελειώσει και για πρώτη φορά με την Πόπη θα διανυκτερεύσουμε στα Χανιά, που σημαίνει βραδυνή έξοδο με παρεάκι για μπύρες και ά-πει-ρη μεταλλοκουβέντα. Κάναμε περασιά από Avalon αλλά μιας και γινόταν ο χαμός και εκείνη την ώρα έπαιζε (καυλερούς) ZZ Top, προχωρήσαμε πιο κάτω προς Barfly, όπου οι βρώμες έλεγαν ότι το πρόγραμμα θα έχει καφρίλες. Ε, μετά από τέτοια πρέζα συμφωνικού "μέταλ" με το που σκάμε και ακούμε Slayer, ε, πώς να το κάνουμε, άνοιξε η καρδούλα. Μπράβο στον Βάιο (δεν το ξέρω το παληκάρι αλλά οι γύρω μου δίνανε εύσημα), έκανε καλή δουλειά, ακούσαμε και Coroner, Annihilator, Metallica από το Kill 'Em All, νεράκι η μπυρίτσα. HMRM, φουσκωτές flying V (πάντα εκεί), ο Σάκης των RC με τον κόσμο, τουρίστες να περνάνε και να χαζεύουν, κατά τις 2 (;) και έχοντας οδηγήσει από Ηράκλειο και συνυπολογίζοντας την CRF κούραση, αποσυρθήκαμε. Ξαναπερνώντας από το Avalon, ο κόσμος είναι ακόμα περισσότερος και την επομένη μάθαμε ότι ο Uli ο Υπέροχος ήταν εκεί με τον λαό αγκαλιά, απλός και προσιτός και με αντοχές στο ξενύχτι σύμφωνα με πληροφορίες. Εγώ θυμάμαι να μπαίνω στο δωμάτιο να γδύνομαι και να σωριάζομαι στο κρεβάτι. Μέρα πρώτη λήξις!

Ημέρα δεύτερη: Demons and Wizards, Rotting Christ, Holocaust, Carthgods

Όπως ίσως κατάλαβαν οι πιο παρατηρητικοί ανάμεσα στους αναγνώστες, οι φωτογραφίες εκλάπησαν νομίμως από το Rock Hard (πού το καταλάβατε ρε τσακάλια;) και τα κρέντιτς ανήκουν στον Λευτέρη Τσουρέα

Wednesday, January 09, 2019

Live report: Underground Rises Vol. VI


Ηράκλειο, 16 Ιουνίου, 2018:
Death Courier, Rapture, Mentally Defiled, Violent Definition ++

Είχα ξεκινήσει να γράφω ένα ωραίο, ζουμερό (ή πρηξαρχίδικο, ατελείωτο, όπως θέτε πείτε το) live report για το φεστιβάλ του Βόμβου - Underground Rises Vol VI και μου το έφαγε το txt που σώθηκε με ANSI χωρίς ελληνικά εγκατεστημένα και κατέληξε ένας αχταρμάς ερωτηματικών. :(

OΠΟΤΕ εν ολίγοις (εδώ ένας Δημήτρης γελάει υστερικά):

Δεν είδα Pure Violent Hedonism.
Eίδα Obzerv αλλά από απόσταση, πολύ καλοί σε αυτό που κάνουν, groove με τεχνικές τσαχπινιές που γίνεται πιο ενδιαφέρον από το μέσο όρο - αλλά με έχασαν με τα πολύ generic φωνητικά τους. Αντιστάθμιζε το πάθος και η παρουσία του τύπου αλλά πλέον δεν μπορώ άλλο τέτοια φωνητικά.

Μετά όλα απογειώθηκαν. Violent Definition έσπειραν το σύμπαν τούπα-τούπα. Σημαντικά πιο ψαρωτική απόδοση από ότι στο δίσκο και προφανώς φταίει ο Maelstrom στα τύμπανα που κατεδάφισε και ανέδειξε το "DRI ζωσμένο σφαίρες" θρας τους. Από ντροπαλό κοινό σε ημικύκλιο γύρω από την σκηνή σε απόσταση αμηχανίας, σύντομα ξεκίνησαν οι καφρίλες και η βίαια φιλική διασκέδαση.

Μαγικά, μέσα σε μια στιγμή, η μπάντα μετατράπηκε στους Mentally Defiled καθώς είναι ακριβώς τα ίδια μέλη με τους Violent Definition (!) και μουσικά η αλλαγή ήταν σχεδόν ανεπαίσθητη αλλά υπαρκτή. Λιγότερο κόλλημα στο τούπα τούπα, κομμάτια περισσότερο βασισμένα στην ριφολογία και ένα Thrash Till Afterlife που με συγκλόνισε, συγκινητικά φανταστικό. Στο δίσκο δεν με συγκλονίζει (έπος βέβαια) οπότε μου λέει αυτό ότι η μπάντα σαρώνει ζωντανά. Με λίγα λόγια η φάση έχει δέσει πολύ-πολύ καλά.

Πανάξιοι όλοι τους, καταπληκτικό σετ και μπράβο τους που σχεδόν επιβλήθηκαν στον παραδοσιακά μέτριο ήχο της Στοάς (το θέτω κομψά), μέτριες μπάντες θα είχαν εξαφανιστεί. Αυτοί βγήκαν και από πάνω κιόλας. ΑΧΑΣΤΟΙ σε οποιαδήποτε μορφή τους (Violent Definition ή Mentally Defiled).

Οι Rapture που ακολούθησαν, ατύχησαν με την προχωρημένη ώρα (περισσότερα παρακάτω) και τον κόσμο που κάθε φορά που τέλειωνε μια μπάντα το σετ της έβγαινε από το τροπικό χαμάμ της Στοάς για αέρα (έμπαινε σιγά-σιγά μετά...) αλλά πραγματικά κατεδάφισαν τα πάντα. Σαφέστατα ανώτεροι από την φορά που άνοιξαν τους Vektor (που δεν είχαν πάει καθόλου άσχημα), αυτή τη φορά τα πράματα ήταν επικίνδυνα. Επιβλήθηκαν του κακού ήχου και με το παραπάνω, αποτέλεσμα του φοβερού δεσίματος. Το Paroxysm of Hatred ήδη έχει κερδίσει τις εντυπώσεις (πάει καρφί στην δεκάδα φέτος) και αποδόθηκε όπως του έπρεπε. Καταπληκτικό λάιβ, λύσσα ΜΕΤΑΛ, κουτσούνια και αγάπες όλοι τους με πρέποντα μπλουζάκια (βραβείο στην MOD με το καλύτερο backprint ever), μην τους χάσετε ακόμα και αν τους έχετε δει παλιά, έχει ανέβει το λέβελ.

Οι Death Courier βγήκαν 3 παρά κάτι τα ξημερώματα. Η βροχή για μια ακόμη φορά καταράστηκε το φεστιβάλ και μετατόπισε την ώρα έναρξης κατά 3 ώρες οπότε προφανώς πολλοί είχαν ήδη παραδώσει πνεύμα. Εγώ ως άνθρωπος της διπλάσιας και κάτι ψιλά ηλικίας των Rapture ήμουν αλοιφή ήδη από τους Violent Definition (!) οπότε μπήκα ξανά για να δω τουλάχιστον 2 κομμάτια των Death Courier, από ιστορική και ηθική υποχρέωση και επειδή άτομα που εμπιστεύομαι ορκίζονται στο λάιβ τους.

Έμεινα για 6-7 κομμάτια τελικά γιατί απλά γαμούσαν στο old school death metal τους με μια ΦΩΝΑΡΑ όπως πρέπει να είναι οι death metal φωνές και κομμάτια που δεν κούραζαν. Όπως και στους προηγούμενους 3, αναρωτήθηκα τι ΛΑΪΒΑΡΑ γιγατόνων θα είχαμε δει αν είχαν ΚΑΙ καλό ήχο από πάνω. Προσέξτε εδώ, ο ήχος δεν ήταν ελεεινός που να καθιστά την συναυλία άχρηστη, ήταν όμως βαβουριάρικος και δεν ευννοούσε τις λεπτομέρειες καθόλου (να ακούσεις κάθε πιατίνι, κάθε ακροβασία των μπασιστών, κάθε λεπτομέρεια του ριφ κλπ) - παρόλα αυτά οι συνθέσεις βγήκαν γιατί όλες οι μπάντες καταδίκαζαν με την απόδοσή τους. Πρέπει να έχασα κάνα δεκάλεπτο - τέταρτο από την εμφάνισή τους, πάντως αυτό που είδα μου λέει ότι πρέπει να τους ξαναδώ σε καλές συνθήκες να γουστάρω την ζωή μου.

Σε γενικές γραμμές αυτό ήταν το καλύτερο φεστιβάλ του Βόμβου που έχω παρακολουθήσει προσωπικά, θα πρήξω αναγκαστικά με συγχαρητήρια τους διοργανωτάς (ΒΟΜΒΟΣ Μουσικός Πολιτιστικός Σύλλογος) και την Στοά 60 που υπηρετούν το DIY επί συναπτά έτη με απτά αποτελέσματα και όλα αυτά με κουτί προαιρετικής ενίσχυσης. Μόνο για αυτό το τελευταίο θεωρώ ότι δεν έχει δικαίωμα στο παράπονο κανένας για την οργάνωση, τον ήχο, την αλλαγή διεξαγωγής ή τον χώρο, που ΟΚ, δεν ήταν τέλεια και ιδανικά αλλά επαρκέστατα τουλάχιστον. Άξιοι! Και του χρόνου με Mr. Marcaille!

Live report: Morgana Lefay, Sacred Steel


Επιστρέφοντας από την Αθήνα άρρωστος λόγω ταλαιπωρίας αλλά και λίαν ενθουσιασμένος λόγω λάιβ και παρέας, έγραψα με το ζόρι μπροστά στην οθόνη που μου έκαιγε τα μάτια το κάτωθι κείμενο, για μια εκπληκτική, ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΗ συναυλία από κάθε άποψη.

Μια εκπληκτική συναυλία με τρομακτική απόδοση από αυτή την φωνάρα που λέγεται Τσαρλς, αναλλοίωτη στο χρόνο. Με την ίδια ένταση, θεατρικότητα, το ίδιο γρέζι, εν ολίγοις με την μοναδικότητα που τον κατατάσσει εύκολα στους αγαπημένους έβερ. Η μπάντα έσπειρε, το σετλιστ ήταν θαυμάσιο αν και φυσικά με τέτοια δισκογραφιάρα έλειψαν πάρα πολλά έπη επών, όπως ακριβώς πάντα θα λείπουν έπη επών από ένα λάιβ Maiden, Metallica, King Diamond, Running Wild ή Coroner ή Wolf (μιλάμε για δισκογραφικά σερί που πάνε και πάνε). Οι κύριοι εδώ έχουν ένα σερί 9 δίσκων, για να μην ξεχνιόμαστε.

Οι Sacred Steel με διασκέδασαν, ειδικά στα κομμάτια που γνώριζα (έχω μείνει βασικά στα 4 πρώτα και ένα πασάλειμμα στα μεταγενέστερα), δυστυχώς ο ήχος έπασχε και νομίζω έπασχε λόγω μπάντας. Έπαιζαν με δανεικές κιθάρες (ευγενική χορηγία του John Anagnostou, εξού και η Acid Death ζώνη για όσους το παρατήρησαν) και ίσως να έφταιγε αυτό για το γεγονός ότι δεν άκουγες ξυράφι τις ριφφάρες τους. Αλλά λίγο η μεγάλη συμπάθεια στην Ιερά Καράφλα, λίγο τα έπη Wargods of Metal, Metal Reigns Supreme, Metal Is War, μια χαρούλα περάσαμε και ανεχτήκαμε και τους μασώνους και ημι-μασώνους που δεν την παλεύανε και μιλάγανε για αίσχη! Θα έβαζα ένα συνολικό 7 στην εμφάνιση με στιγμές του 9.

Αλλά, το θέμα ήταν οι Morgana Lefay (Λεφέι, και τώρα πρέπει να μάθω να μην τους λέω Λεφάι πια...). Κατευθείαν έσπειραν, με ήχο (αυτόν τον signature ήχο του Tony), με δέσιμο, με δύναμη (παίζουν power; παίζουν thrash; παίζουν Μοργκάνα!) με ΤΗ ΦΩΝΑΡΑ της ΜΟΡΦΑΡΑΣ και η φάση απογειώνεται. Ξεκίνησα παρακολουθώντας από την μέση και λίγο πίσω, δίπλα στην Sofia που μου έχει κάνει το δώρο και μοιραζόμαστε την εμπειρία παρεά. Η άλλη αδερφούλα με τον σύζυγό της έχουν πιάσει θέση μπροστά, γενικώς έχουμε πιάσει στρατηγικά όλες τις θέσεις. Παίζουν το To Isengard και αρχίζουν οι πρώτες ανατριχίλες (είχαμε ήδη με το που ακούστηκε η Φωνή - θα το διαβάσετε πολύ αυτό γενικά, ΤΙ ΦΩΝΑΡΑ ΡΕ) και κάπου εκεί δεν με νοιάζει να έχω θέα όλη την σκηνή, πάω μπροστά μπροστά και με μεγάλη ευκολία καθώς ο χώρος είναι μισογεμάτος (ντροπή και αίσχος αλλά δεν θα το μάθουμε τώρα για την αμπαλίαση και την ανιωθίλα του κοινού).

Βρίσκω τον μέταλ αδερφό Μανώλη που το ζει, φοράει και την Sanctified μακρυμάνικη και είναι μια οπτασία(!) και κοπανιόμαστε παρέα, ερ γκιτάρ, γκαρίκλες, προσφωνήματα αποθέωσης στη Φωνή, γενικά ένα ξεβίδωμα υπό τους ήχους ύμνων όπως ο κάτωθι, το Master of the Masquerade, Hollow, Source of Pain (ΘΑΝΑΤΟΣ, ίσως η αγαπημένη μου στιγμή). Κοιτώντας γύρω μου βλέπω και άλλους να κοπανιούνται ανελέητα (πανέμορφη η Warmaster μπλούζα Katerina!), έχει έρθει και η Σοφία και κοπανιέται και ενθουσιάζεται, το αυτό και η Miranda με την Elena, ο Angel έχει πιάσει κάγκελο κέντρο και δίνει πόνο και η αίσθηση είναι ότι είμαστε μια μεγάλη παρέα *εκλεκτών* ανθρώπων που νιώθουν και δίνουμε αυτό που πρέπει στην μπάντα.

Ο Τσάρλι είναι ενθουσιασμένος με το κοινό, ένα μέρος του έχει πιάσει απόδοση 90ς και αρκεί και περισσεύει για να ξεκουφάνει μπροστά και να γουρλώνει τα μάτια χαρούμενος ο Τεράστιος. Φυσικά το highlight ήταν το Maleficium, καθώς οι περισσότεροι εκεί μέσα τους μάθαμε και τους αγαπήσαμε από εκείνη την βιντεοκασέτα και τον θρυλικά ατυχή πρόλογο περί Kου Κλουξ Κλαν και γιατί φυσικά πρόκεται περί τεραστίου Έπους. Στο φινάλε (Μάλε... μάλε-μαλεφίκιουμ....μάλε...) το κοινό πιάνει λέβελ ριπίτ Blind Guardian - Valhalla, παύουν τα όργανα, εμείς εκεί τραγουδάμε, ήταν σίγουρα η στιγμή που σφραγίστηκε η αγάπη μπάντας - ελληνικού κοινού. Φτάνοντας στο τέλος, ο Τσαρλς είναι έτοιμος να αρχίσει το S.O.S., η μπάντα όμως κάνει την έκπληξη και αρχίζει το εκτός προγράμματος Victim of the Inquisition, ο Άγγελος εκτελεί χρέη τραγουδιστή στην πρώτη στροφή, το κοινό στο υπόλοιπο, προφανώς δεν το έχουν πολυδουλέψει και αργότερα θα μας πουν ότι απλώς θέλανε να παίξουνε κάτι παραπάνω για αυτόν τον κόσμο. Κλείσιμο με το SOS, εγώ ακόμα δεν μπορώ να χωνέψω πώς κρατιέται αυτή η ΦΩΝΑΡΑ έτσι... Όσοι ξέρετε την κομματάρα θυμάστε πώς μπαίνει στα κουπλέ με γκάζια εκεί πάνω ο θεός, ε, ακριβώς έτσι μπήκε μετά από μιάμιση ώρα πόνου. Μια τελειότητα.

Η πλάκα είναι ότι πριν το λάιβ ο Τσαρλς έλεγε στον Γρεγκ ότι δεν θα έχει καλή απόδοση σήμερα γιατί είχε θέμα με τον λαιμό του. Πραγματικά δεν έχω ιδέα πώς θα μπορούσε να είναι καλύτερη η απόδοση.

Όταν τέλειωσε το λάιβ, τσιμπήσαμε τα σουβενίρ (setlist! ένα εγώ στην Κρήτη, ένα η Χρύσα στην Αθήνα, score!) και είχαμε την χαρά να ανταλλάξουμε δυο κουβέντες με τον Tony και μετά στα ενδότερα του Κυττάρου με την υπόλοιπη μπάντα. Βασικά με τον Τσάρλι μίλαγα εγώ γιατί έπρεπε να του κάνω την ερωτική εξομολόγηση στην φωνή... Oliva, Midnight, Chuck Billy συνδυασμός αποφανθήκαμε στον τοίχο μου λίγες μέρες πριν, του το μετέφεραν και χάρηκε και κολακεύτηκε και "μεγάλη μου τιμή" και άντε να του πεις ότι δεν είναι κάθε μέρα που στέκεσαι απέναντι σε μια από τις πιο ιδιαίτερες και αγαπημένες φωνές σε όλο το ΜΕΤΑΛ.

Φυσικά, εκτός του μουσικού κομματιού, μεγάλη χαρά ήταν να δω τόσο κόσμο από κοντά, θα ξεχωρίσω το χαρούμενο αγόρι με την Sonata Arctica μπλούζα και τον συνοδοιπόρο του στους Verdict Denied, τα αδέρφια Αλατά (δίδυμο με εξαιρετικό γούστο), τον ψηλό μασώνο με την LFC μπλούζα, τον Abdul που χάρηκε διπλά εκείνο το βράδυ (εμείς πάλι χάσαμε από τον ΟΦΗ και δεν με ένοιαξε δευτερόλεπτο! ΤΟ ISENGARD!) και φυσικά πάντα μεγάλη τιμή και χαρά να βρίσκομαι με τους κυρίους Τσέλλο, Ποιμενίδη και Τραμπάκουλα. Χαθήκαμε με Θανούκεν και Κοστέλλο αν και προλάβαμε τις ανταλλαγές απόψεων υψηλοτάτου επιπέδου (θέλω αποψάρα για αυτό που είδαμε Thanos και Kostas!). Διαπιστώνω ότι είχε πολύ κόσμο που θα ήθελα να δω, δεν τον είδα, ε, νεξτ τάιμ!

Κλείνοντας, ένα ευχαριστώ στον Greg που έφερε επιτέλους κάποιος αυτή την ΜΠΑΝΤΑΡΑ και ελπίζω να τους ξαναδούμε. Οι ίδιοι δήλωσαν ενθουσιασμένοι και ότι θέλουν να έρχονται συνέχεια, να πρήξουμε τους προμότερς! Up the Hammers λουκούμι θα ήταν, στην Κρήτη επίσης (υποπτεύομαι κονέ έγινε στην Θεσσαλονίκη, έτσι Michael; ;) )

Aν γίνει επόμενο λάιβ ΜΗΝ το χάσετε. Για κανένα λόγο. ΤΕΡΑΣΤΙΟΙ.

Live report: Rockwave Festival 19-20 Iουλίου 2018, Terra Vibe Μαλακάσα


Iron Maiden, Judas Priest, Saxon, Accept, Volbeat, Sabaton, Raven Age, Tremonti, Monument

Έχω ξεκινήσει να γράφω ένα ριπόρτ/ημερολόγιο "πώς τα περάσαμε" για το μπλογκ, απλά με τα γεγονότα των ημερών (πυρκαγιά στο Μάτι κλπ) πραγματικά μου έφυγε όλη η διάθεση και δεν ξέρω αν μπορώ να το συνεχίσω και να το τελειώσω. Θα πω εντελώς συνοπτικά (μη γελάτε μωρέ):

1η μέρα: Χέβυ Μέταλ πανδαισία. Δεν βγαίνει εύκολα ο νικητής, όποιον και να πεις θα έχεις τα δίκια σου. Για μένα Accept και Saxon ήταν άλλη μια εγγυημένα καταπληκτική εμφάνιση από τον καθένα τους, αν και δεν έπιασαν τα επίπεδα του 2005 και 2001 αντίστοιχα (ειδικά η δεύτερη, ήταν σε κλειστό χώρο στην Αγγλία πριν πολλά χρόνια, με ξετίναξαν), σε ήχο (κυρίως) και λιγότερο σε απόδοση (μια χαρά σκίσανε, απλά όχι εξωγήινα). Ο Μπιφ πάντως κάνει και τον άνιωθο να νιώσει, τι μορφάρα. Και ο Χοφμαν είναι ίδιος ο Bruce Willis. Και είναι τεράστιος. Udo - Accept σημειώσατε... μμμ, Χ ημίχρονο, διπλό στην παράταση.

Πριστ είχα δει μόνο με Ρίπερ, είχαν ξεκωλιάσει το σύμπαν τότε (2001) αλλά η ζωή μου ήταν λειψή γιατί δεν είχα δει ποτέ τον Ρομπ. Αυτό με κέρδισε, αυτό κέρδισε την ημέρα, εκεί συγκινήθηκα και πορώθηκα. Άκουσα πολλά σχόλια, για μέτρια απόδοσή του, για την καλύτερη απόδοσή του την τελευταία δεκαετία, κάθε άτομο και μια άποψη. Γενικώς περίμενα πολύ λίγα πράγματα και ήμουν εκεί μόνο για να νιώσω λίιιγο από την αύρα του. Ε, με πήρε και με σήκωσε. Ειδικά στα πρώτα κομμάτια (Ripper, θε μου) με διέλυσε. Δεν με νοιάξανε καν οι τσιρίδες που ήταν πολύ παραπάνω από μια χαρά και μαζί με τα delay/reverb κλπ δονούσαν το σύμπαν. Ήταν αυτή η θεία χροιά που έχει, με έκανε αλοιφή σας λέω, φώναζα από ενθουσιασμό. Κατά τα άλλα όλη η μπάντα γάμησε, ειδικά ο Ρίτσι είναι παιχταράς και τεράστιο αλάνι και έχει στόφα σούπερ σταρ, πανάξια φόρεσε την φανέλα του KK, μαζί με τον Ρομπ μαγνήτιζαν. Και οι λοιποί αξιότατοι αλλά εγώ κοιτούσα τους 2 κυρίως.

Μετά από μία ώρα φαινόταν ότι o μέταλ θεός είχε αρχίσει να κουράζεται και πραγματικά απόρησα πώς σκατά τα είχε καταφέρει μέχρι τότε. Προσωπικά θα αφαιρούσα ασυζητητί το Painkiller από το σετλιστ, τον εκθέτει αλλά είναι πραγματικά συγκινητικό να βλέπεις ένα γέρο άνθρωπο να σφάζει το λαρύγγι του και να εκτίθεται για να χαρεί ο λαός (που χάρηκε). Σπουδαίο σετλιστ ακόμη κι έτσι που λείπανε τόσοι ύμνοι, το βάρος του ονόματος, η αύρα αυτού του ανθρώπου και ο ήχος ήταν υπεραρκετά για να νιώσω μέσα μου αναπαυμένος που πρόλαβα εν ζωή αυτό τον κολοσσό του χέβυ μέταλ και μάλιστα μοιράζοντας απλόχερα φάπες σε κάθε άνιωθο.

Δεν παρακολούθησα τίποτα άλλο, Σάμπατον χάζεψα λίγο από μάκρια, άκουσα τα ΟΥ! Α! και μου φάνηκαν αστεία ακόμη μια φορά, επιμένω πάντως πως για γιουροβίζιον τρου μέταλ για 13χρονα είναι πολύ καλοί και διασκεδαστικοί. Απλά δεν είμαι 13χρονος και όταν νιώθω 13χρονος με τουμπάρει το Princess of the Dawn, όχι το ΟΥ! Α!

Φύγαμε με το που έπεσε η τελευταία νότα, ήμασταν το πρώτο αμάξι που βγήκε εθνική, όλα ζάχαρη.

----

Μέρα δεύτερη: πάλι δεν με ένοιαξε τίποτα εκτός από τους Volbeat και τους Maiden. Πέρασα την ημέρα με παρέες, βόλτες, μεταλλοκουβέντες και καζούρες (έφαγα αρκετή για τους Volbeat :P ) και έδωσα λίγη προσοχή στους Monument (Μέηντεν κλώνος των πάμφτωχων, αρέσανε σε κάποιους, συμπαθητικά άτομα και εμφάνιση αλλά τίποτα παραπάνω), στους Tremonti (βαρέθηκα την ζωή μου, βρίσκω αυτό το μέταλ πολύ αδιάφορο και αν δεν υπάρχουν και φωνητικάρες - δεν υπήρχαν ούτε κατά διάνοια - χέστο) και τους Raven Age (καλύτεροι από Lauren αλλά όχι αρκετά για να δικαιολογούν την ύπαρξή τους. Δεν τους άκουσα καθόλου προσεκτικά όμως. Αυτά.).

Volbeat την πατήσανε μεν λόγω “πρέπει να πιάσω θέση για τους Μέηντεν” αλλά κύριοι, κάποιοι καταλάβατε κάτι πολύ λάθος για τον κόσμο που τους είδε από την αρένα των Maiden. Καμία σχέση αυτό που βλέπατε και ακούγατε. Είχαν μια χαρά πολύ κόσμο και οι αντιδράσεις (μέχρι το μέσον περίπου του σετ τους) ήταν γηπεδικές σε σημείο να φαίνεται γνήσια έκπληκτος ο Poulsen, που ήταν φανερό ότι περίμενε πολύ πιο χλιαρά πράγματα. Εξωφρενικά συμπαθητικός μου φάνηκε, εξαιρετική απόδοση φωνητικών, ο ήχος καλός αλλά όχι τούμπανος και το σετλιστ ήταν 60-40 προς το μέρος των πιο ποπ συνθέσεων, μου λείψανε τα πιο μέταλ πράματα δυστυχώς. Πάντως το καταδιασκέδασα.

Χάιλάιτ, κάπου μεταξύ Warrior’s Call και I Want to Be With You (λογικά σε αυτό) ακριβώς μπροστά από εμένα και την Πόπη ήταν ένα ζευγαράκι. Ο τύπος γονάτισε, έβγαλε δαχτυλίδι και έκανε πρόταση γάμου (δέχτηκε) και στο υπόλοιπο του λάιβ χορεύανε αγκαλιά. Κανονικά θα έλεγα για κουβάδες cringe, στην πραγματικότητα με συγκινήσανε, ξεχειλίζανε και οι δύο ευτυχία και ελπίδα και όνειρα και είμαι ευαίσθητος μπάσταρδος. Να ζήσουνε. Μόλις τέλειωσε το κομμάτι ο Poulsen, αναφερόμενος στην αντίδραση του κόσμου αναφώνησε "what just happened?" το οποίο πρέπει να βάρεσε την κοπέλα κατακούτελα σαν ατάκα, λες και απευθυνόταν σε αυτήν.

Στο μέσον του σετ περίπου έβλεπες καθαρά κόσμο να αρχίζει να αποχωρεί, όχι γιατί δεν γουστάρανε αλλά γιατί αγχώνονταν (δικαίως) ότι δεν θα βρουν σημείο να δουν καλά. Έτσι προς το τέλος η συναυλία φάνηκε να χάνει λίγο σε παλμό, όχι πολύ πάντως, πάλι πυρσοί, πάλι πιτς, πάλι ω-ω-ω, πάλι παλαμάκια κλπ. Σε headline show θα γίνει της καραπουτανάρας, ήταν προφανέστατο. Για τα άτομα που δηλώνουν απορία για την επιτυχία τους επιστρέφω την απορία (“παιδιά ακούμε το ίδιο πράμα;”, καταλαβαίνω να μην τους γουστάρεις, το να μην πιάνεις γιατί κάνουν επιτυχία όμως έχει ένα θέμα ) και τα λέμε σε 10 χρόνια να δούμε αν ξεχάστηκαν και το αφήνω εκεί. Μην ανησυχείτε, από δούλεμα σας λέω έφαγα μπόλικο (“ντάξει, το παίρνω πίσω, όχι Νίκελμπακ, σαν τα φλώρικα των Green Day είναι!”), κέφι κάναμε πάντως. Έπιασα και ένα ωραίο ραφτό που πέταξε ο Poulsen, το έδωσα στην γυναίκα, τσίμπησε και ένα φανελάκι τους από το μερτς (20 ευρώ, τα μοναδικά λεφτά που δώσαμε εκεί, τρισάθλιες τιμές σχεδόν όλοι).

Kαι μετά Maiden. Στο μπλογκ ήθελα να κάνω ανάλυση του πού κάτσαμε και γιατί, δεν έχω όρεξη τώρα, τους είδα αρχικά από πολύ πλάγια αριστερά και ψηλά (VIP area 1), μετά πιο κοντά με θέα στο κοινό πιάτο (πολύ μου άρεσε η θέση αυτή, άξιζε να χαζεύεις και το κοινό) και να μπορώ να δω και λίγο από τα σκηνικά (δεν την έζησα φουλ την εμπειρία με την σκηνή ευθεία μπροστά μου). Σαν άνθρωπος που έχει κουράσει τους Μεηντενάδες με το πόσο δεν μου αρέσει ιδιαίτερα η μετέπειτα της χρυσής εποχής περίοδός τους, θα πω τα εξής λίγα:

1. Το λάιβ ήταν θεϊκό. Το κάτι άλλο και οι άνετοι νικητές του διημέρου.

2. Ο Μπρους είναι φαι-νό-με-νο, έβαλε κάτω ερμηνείες που έχω δει σε (άψογα) DVD. Σε κάθε λέβελ απλώς διέπρεψε και ευχαριστώ τον Θεό που αξιώθηκα να το ζήσω και που η πρώτη μου εμπειρία ήταν τόσο τούμπανη.

3. Το δεύτερο πράμα που μου έμεινε από αυτή την απίστευτη λάιβ μηχανή ήταν ο Νίκο. Θεός θεών. Τεράστιος. Μέγιστος. Μαζι με τον Στηβ παρέδωσαν στάνταρ πώς είναι ένα χέβυ μέταλ ρυθμ (ρυδμ!) σέξιον. Και αυτό μετά από εξαιρετικά δείγματα την προηγούμενη.

4. Ηχάρα. Παντού. Σε κάθε σημείο. Ο καλύτερος όλων.

5. Κοινό βγαλμένο από τα 90ς. Ο Σκωτσέζος φίλος μου τους έβλεπε για 45η φορά (!) και τους έχει ξαναδεί και εδώ και είχε μόνο τα καλύτερα να λέει για την εικόνα μας. Νομίζω πως και οι ίδιοι οι Maiden ένιωσαν τον ηλεκτρισμό και κάτι από αυτό πήραμε πίσω σε ενέργεια. Λάτρεψα την προτροπή “Athens…” στο Fear of the Dark στο κλασικό σημείο στο ίντρο και ειδικά τον έπαινο στον τόνο της φωνής του (“Athens!”) που βγήκε αυθεντικά εντυπωσιασμένος.

6. Fear of the Dark, Sign of the Cross, The Clansman. Έχω υπάρξει και οξύς και μπλαζέ απέναντί τους και “νταξ τώρα”. Επιμένω για τις στούντιο εκτελέσεις. Λάιβ υπάρχει τρομακτική μεταμόρφωση, ειδικά στα 2 τελευταία που οι δίσκοι είναι ψόφιοι στην παραγωγή. Και βέβαια υπάρχει το πόιντ #2 αυτής της λίστας. Μην μου ξαναπείτε για Μπέιλι ποτέ, όσο και να τον αγαπάτε, δεν υπάρχει κανένας λόγος. Το κοινό επίσης ανέβασε αυτά τα κομμάτια δύο λέβελ.

7. Ε, στον αγαπημένο μου αριθμό θα πω και το παράπονό μου, δεν χώνεψα ούτε και όταν έφευγα ότι βγάλανε το Powerslave από το σετλιστ, ο κόσμος γούσταρε το Wickerman, εγώ το βρήκα ελάχιστα πιο ενδιαφέρον λόγω κόσμου, το σετλιστ γενικώς για έναν πεινασμένο πρωτάρη σαν και μένα ήταν καλό έως πολύ καλό αλλά μπορούσε και καλύτερο. (Τσάμπα είναι τα παράπονα παιδιά, σόρι).

8. Ντροπή στον βλάκα με τον πυρσό, το είδαμε πεντακάθαρα και απορήσαμε την ζωή μας πόσα κιλά μαλάκας ήταν, κάπου διάβασα για φάπες, αυτά καλό είναι να μην γίνονται…

9. Δεν έχω ξαναδεί τόσο λαό στην Μαλακάσα. 36 χιλιάδες βρωμάει “πείτε κύριε Μπρους 36 για την ΣΔΟΕ που ακούει”, 40 χιλιάδες μου κάνει πολύ λογικότερο.

10. Παρά τα παρακάλια μου, η παρέα που πήρε εμένα και την γυναίκα μου είχε πρωινό ξύπνημα στις 7 και ταξίδι με καράβι, επομένως στο ανκόρ μετακινηθήκαμε προς τα δεξιά στην Ανατολική έξοδο, ακούσαμε από όχι καλή οπτική θέση το Hallowed Be Thy Name (γκάριξα όσο με έπαιρνε) και το Run to the Hills το άκουγα με σταδιακό fade out καθώς απομακρυνόμασταν (ένα από τα τοπ 5 μου Μέηντεν έβερ, πόνεσε). Αλλά ήμουν σπίτι μου στις 00:45 με τρομακτική άνεση.

Άνετα ένα από τα καλύτερα Rockwave έβερ. Όλοι οι τιτάνες του χέβυ μέταλ μαζί με πρέπουσα απόδοση, δεν νομίζω να ξαναζήσουμε τέτοια συγκέντρωση. Για την οργάνωση ειπώθηκαν τόσα πράματα, δεν συμφωνώ με τα περισσότερα και μου βγάλανε και πολύ ελληναράδικη μιζέρια, όλα, εκτός της ασφάλειας. Εκεί όλοι έχουν απόλυτο δίκιο και ελπίζω τώρα που έπιασε πολύ καλά λεφτά σιγουρότατα, να μεριμνήσει σοβαρά για του χρόνου.

Τέλος, από τα χάιλάιτς του διημέρου ήταν σίγουρα η συνάντηση με παιδιά που μιλάμε χρόνια ονλάιν αλλά δεν είχαμε βρεθεί ποτέ, μίλησα και χαιρετήθηκα με πραγματικά πολύ κόσμο και χόρτασα αγάπη και στενοχωρήθηκα μόνο που ήξερα ότι βρίσκονταν τόσος κόσμος ακόμη (μέχρι και συγγενείς πολύ αγαπημένοι) που δεν έτυχε να βρεθούμε. Νεξτ τάιμ!

(Κατεβείτε Κόρονερ/Ντάιμοντ Χεντ παιδιά, λαιβάρα έπεται!)

Αυτά τα λίγα. Χαλάλι τα πάρα-πάρα πολλά λεφτά που ξόδεψα (και τώρα χρωστάω στο ΦΠΑ), δεν θα πεθάνω εντελώς ποζέρι, είδα Rob Halford και τους Iron Maiden - and it was fucking good.

Addendum: Περί οργάνωσης
Ειπώθηκαν και γράφτηκαν πάρα πολλά πράγματα για την οργάνωση της DiDi, τα περισσότερα πολύ αρνητικά και πολύ επιθετικά δοσμένα. Υπήρξαν ανάλογα σχόλια και στον τοίχο μου κάτω από αυτό το ποστ. Ακολουθεί η απάντησή μου και γενικώς η γνώμη μου για το θέμα.

Για την ασφάλεια και τα ΑΜΕΑ ό,τι και να πεις δίκιο θα έχεις.
Θεωρώ ότι στο επόμενο rockwave ή όποια εκδήλωση οφείλει να έχει κάνει αλλαγές που θα φαίνονται, ειδικά στο θέμα ασφάλειας νομίζω ότι δεν υπάρχει άλλο περιθώριο. Για τους πυρσούς βέβαια δεν ευθύνεται ο Λώρης και δεν γίνεται να ελεγχθεί 40 χιλιάδες κόσμου. Κάπου πρέπει να είμαστε και εμείς υπεύθυνοι. Διάβασα για φάπες στο άτομο που πέταξε τον πυρσό, είναι ένα παράδειγμα.

Για τις τουαλέτες το αυτό. Δεν γίνεται ένας υπάλληλος να τσεκάρει κάθε τουαλέτα να δει αν ο άλλος έχεσε ή κατούρησε σαν άνθρωπος, πρέπει ο άλλος μόνος του να είναι άνθρωπος. Προσωπικά πήγα 4 φορές τις 2 μέρες, έπεσα σε μία που ήταν σε πολύ κακή κατάσταση, πήγα και εγώ στρατό πάντως και έχω δει χειρότερα (Αυλώνα, 2002, Ίλη 1-4. ΚΑΚΗ φάση).

Το αυτό πάλι για την αποχώρηση. Ο δρόμος δεν αλλάζει. Τα τρένα δεν εξυπηρετούν (δεν θέλουν να εξυπηρετήσουν, γιατί να βοηθήσει το κράτος έναν ιδιώτη σου λέει, να ψοφήσει η κατσίκα του και των 40 χιλιάδων που πάνε εκεί), μπορεί να ανοίξει καμιά είσοδο παραπάνω, να βάλει φώτα (εννοείται πρέπει στον γύρω χώρο, να φωτοδοτήσει όλους τους παράδρομους της Μαλακάσας δύσκολο) αλλά Ο,ΤΙ και να λέμε όταν πάει πάνω από 20 χιλιάδες κόσμου, όποιος δεν μεριμνήσει για το πού θα παρκάρει και πότε θα φύγει θα την πιει. Εμείς (η παρέα) όχι μόνο δεν ταλαιπωρηθήκαμε, φύγαμε κύριοι. Χάσαμε Run to the Hills όμως. Θυσία.

Οι σεκιουριτάδες που είδα εγώ (στην είσοδο) μου έκαναν κακή εντύπωση. Ακριβώς η εικόνα από μαζεμένους λοχίες που νιώθουνε την εξουσία και γουστάρουν και τους βγαίνει αυθόρμητα μια αγένεια εντελώς αχρείαστη, στο ύφος και την νοοτροπία. Τα φαγητά έπρεπε να τους κάνετε θέμα εφόσον δεν αναγράφεται στα εισιτήρια ότι απαγορεύονται. Είναι ντροπή τους που ήταν τόσο σπαστικοί οι περισσότεροι, βασιλικότεροι του βασιλέως. Χρειάζεται σίγουρα ΧΕΡΙ από την διεύθυνση για το πώς πρέπει να μιλάνε και ότι βρίσκονται εκεί για να προστατεύουν και βοηθάνε τον κόσμο, όχι να το παίξουν μπάτσοι.

Προσωπικά, αν με ενδιαφέρει κάτι θα ξαναπάω στην Μαλακάσα. Και ελπίζω να έχει γίνει κάτι με το θέμα της ασφάλειας.

Τέλος, δεν ξέρω κανέναν από την Didi και δεν έχω καμία πρεμούρα - αλλά γενικά αν θέλει κανείς να κάνει παράπονα με την ελπίδα να πιάσουν τόπο, καλό είναι να απευθύνεται με σοβαρό τρόπο και ύφος (δεν πάει σε σένα αυτό, αφορμή βρίσκω και το λέω). Όταν γίνεται κάτι κακό και η αντίδρασή μας είναι να βρούμε ποιον θα μπινελικώσουμε περισσότερο και να τον στείλουμε να πάει να γαμηθεί τον μαλάκα, χωρίς να βρίσκουμε τίποτα το θετικό, ε, δεν θα ασχοληθεί και ο άλλος.

Thursday, July 05, 2018

Chania Rock Festival 2018 - Udo, H.E.A.T., SepticFlesh, Moonspell, Rock n' Roll Children ++


Καλοκαίρι στην Κρήτη πια σημαίνει ΜΕΤΑΛ. Τέταρτη συνεχή χρονιά με την γυναίκα μπήκαμε στο λεωφορείο με προορισμό τα Χανιά και τον Προμαχώνα. Φέτος πόλος έλξης δεν ήταν τόσο τα ονόματα, αν και την δεύτερη μέρα εννοείται πως δεν υπήρχε περίπτωση να χάσουμε την τελευταία ευκαιρία να ακούσουμε τα έπη επών των Accept από τον Udo. Στην πραγματικότητα πόλος έλξης είναι το ίδιο το φεστιβάλ και ο Προμαχώνας. Το παρεάκι, η φάση και η βολτάρα. Φυσικά για μας τους γηγενείς είναι μια πάρα πολύ απλή απόφαση, αν και υπήρχαν απουσίες (ντροπή μας) αλλά νομίζω ότι και αυτοί που κατηφόρισαν από την Αθήνα δεν τους χάλασε καθόλου ένα τριημεράκι στον τρίτο κορυφαίο παγκοσμίως προορισμό για διακοπές. Ρωτήστε κάποιον γνωστό σας για τις παραλίες στη γύρω περιοχή ή διαβάστε κανένα ριπόρτ από επισκέπτες δημοσιογράφους για το χώρο του λάιβ και στοίχημα ότι θα λένε τα ίδια και καλύτερα. Γιατί απλά ισχύει στο μέγιστο βαθμό.

Μια από τις ωραιότερες παραλίες παγκοσμίως: Μπάλος στα Χανιά

Έπικ φάκιν βένιου: Σαν Σαλβατόρε, 16ος αιώνας
Όταν φτάσαμε έξω από τον Προμαχώνα ήταν η στιγμή που συνειδητοποίησα ότι είναι σαν μια ετήσια γιορτή, πώς λέμε Χριστούγεννα στην Αράχωβα; E, καλοκαίρι στον Προμαχώνα. Στο έπικ φρούριο με θέα το παλιό λιμάνι και στο βάθος τo ακρωτήρι, κλασσικά στο σούρουπο το ΕΠΟΣ χτυπάει κόκκινο. Το μέρος που ΚΑΘΕ μπάντα σχολιάζει πόσο εντυπωσιακό είναι (μην ξεχνιόμαστε, "το πιο ταιριαστό μέρος που έχουν παίξει οι Blind Guardian ποτέ"). Από φρούριο του 16ου αιώνα σε χέβυ μέταλ ορμητήριο, κέντρο σύναξης των απανταχού κάφρων κλπ. Το μοναδικό ελάττωμα είναι πως, όπως σε κάθε ανοιχτό φεστιβάλ, εξαρτάσαι από τον καιρό. Πέρυσι έλιωσε όλη η Ελλάδα, μαζί και μεις, φέτος φύσαγε, όχι όσο πρόπερσι αλλά αρκετά για να τρώω τα μαλλιά μου κάθε τρεις και λίγο (σπαστικό λίαν) και για να την πίνει ο ήχος (ειδικά οι κιθάρες) ανάλογα τα κέφια του Αιόλου. Ευτυχώς δεν ήταν κάτι που χάλασε το φεστιβάλ και την δεύτερη μέρα βρήκα λύση στο πρόβλημα βάζοντας μπαντάνα (μια ψευτοπαπαριά με λάστιχο από το Τζάμπο, φιλενάδες, σας λέω πολύ πρακτικό!) που με έκανε και ασορτί με τους Heat.

Ημέρα πρώτη, 29/6/2018: Gravestone, Rock n' Roll Children, Moonspell, SepticFlesh

Το πουλμανάκι που πήραμε από το Ηράκλειο καθυστέρησε λίγο οπότε φτάσαμε όταν βρίσκονταν στην σκηνή οι Gravestone. Δεν ξέρω τι έκαναν οι Perfect Mess που ήταν αυτοί που άνοιξαν αφού κέρδισαν τον διαγωνισμό "Γιώργος Μανουσέλης" (στην μνήμη του τρίτου συνδιοργανωτή του φεστιβάλ) αλλά σας λέω και την αμαρτία μου, δεν στενοχωρήθηκα. Δεν ψοφάω για alternative εκτός και αν είναι ΠΟΛΥ καλό, με περιμένουν 2 μέρες φεστιβαλικής κόπωσης και είμαι κάποιας ηλικίας, οπότε χαλαράααα αράξαμε με την Πόπη αρκετά πίσω και χαζεύαμε τους Ιταλούς. Ντεθ μέταλ περίμενα, ντεθ μέταλ με πλήκτρα είδα (και αν δεν είσαι οι Nocturnus, αυτό σημαίνει "ωχχχ" στο τεφτέρι μου), μια μετριότητα είδα, φιλότιμος τραγουδιστής, μέτριος ήχος, πλήκτρα - μπλιαχ! - μέτριοι κιθαρίστες, γενικά μια μετριότητα αλλά who cares? Χαιρετούρες με γνωστούς και φίλους και ετοιμαζόμαστε για τους Rock n' Roll Children, που στα χαρτιά είναι ό,τι καλύτερο έχει να προσφέρει η μέρα μουσικά για τα δικά μου γούστα.

Rock n' Roll Children

Πράγματι, δεν απογοητεύουν, έχουν άπειρη εμπεiρία πλέον και φυσικά ρεπερτόριο φωτιά. Ο ήχος παραμένει μέτριος και κάπως ευάλωτος στον άνεμο αλλά ο Τσίγκος και οι λοιποί του επιβάλλονται με την κλάση τους σε σημείο να μην μου χαλάει η φάση. Παρόλα αυτά, keeping it real, μου φάνηκε η εμφάνιση πιο υποτονική από την αντίστοιχη πρόπερσι στο Ηράκλειο και ειδικά ο παπαΤζώνης, αν και πάντοτε επικοινωνιακός φουλ, φαίνεται κουρασμένος και αποδίδει τις γραμμές πιο κοφτά. Προς το τέλος στρώνει, ίσως συντήρηση δυνάμεων, δεν ξέρω, πάντως όπως και να'χει το σετ τους κυλάει νεράκι με sing-alongs σε άσματα ασμάτων. Αφιερωμένη η εμφάνιση σε μια τριπλέτα Κρητικών ηρώων που στήριξαν την ελληνική σκηνή (και τους Inner Wish) όσο λίγοι, ο Δημήτρης Σταράκης (είναι στο κοινό με την επόμενη γενιά), Γιώργος Μαθιουλάκης και ο πεσών αδερφός Μιχάλης Σαβοϊδάκης που κοιτάζει από ψηλά.

Πολύ ωραία όλα αυτά, φτύνω πάλι τις φύτρες που δεν θέλουν να μείνουν στον κότσο και σκεφτόμαστε με την σύζυγο ότι πεινάμε και πρέπει να κάνουμε κάτι για αυτό. Θα δούμε όμως πώς θα βγουν οι Moonspell. Δεν είμαστε οπαδοί τους, προσωπικά δεν είμαι του γκοθοτέτοιου μέταλ αλλά δεν είμαι και τόσο απολίτιστος να σνομπάρω μια τόσο καταξιωμένη μπάντα, λίαν αγαπητή δε στο ελληνικό κοινό. Ο φίλος Νίκος είναι ενθουσιασμένος με την προοπτική και επιμένει ότι οφείλω να δώσω βάση και δεν θα το μετανιώσω, τελικά κάθομαι σε απόσταση ασφαλείας με την Πόπη και παρακολουθώ την μπάντα να βγαίνει με πολύ αέρα και θεατρικό στυλ.

O Φερνάρντο ψάχνει έναν άνθρωπο
Ο Fernardo Ribeiro βγαίνει με αμφίεση που προσωπικά μου θύμισε το εξώφυλλο του Death and Insanity, κομπλέ με λάμπα στο χέρι και καπέλο, έλειπε μόνο ο ψόφιος αρουραίος. Το καπέλο πάντως το παίρνει ο αέρας γρήγορα αλλά ο ήχος είναι σημαντικά ανώτερος και η μπάντα αποπνέει κλάση και Α' εθνική (σε σχέση με τους Ιταλούς). Δυστυχώς δεν έχω να πω κάτι άλλο για την μουσική, μείναμε τρία κομμάτια, επιβεβαιώσαμε ότι δεν μας ταιριάζουν οι Moonspell, οπότε πάρθηκε η απόφαση να λιγδώσουμε το αντεράκι μας εκείνη την ώρα. Προηγουμένως βέβαια γίναμε μάρτυρες στην λατρεία που τους έδειξε το κοινό και εδώ πρέπει να δώσω πολλά κρέντιτ στον Φερνάρντο γιατί όσο και αν δεν μου αρέσει η φωνή του (σόρι Νίκο!) σίγουρα είχε το χάρισμα να ξεσηκώνει το πλήθος. Το οποίο πλήθος δεν έχει πιάσει τους περσινούς αριθμούς και ίσως ούτε τους προπέρσινους αλλά είναι αρκετό πια ώστε το φρούριο να έχει αξιοπρεπέστατη εικόνα μπροστά από την σκηνή. Αργότερα, ο φίλος που λέγαμε μου δείχνει και βίντεο από το κινητό, Vampiria με δρακουλέ μπέρτα τέντα από τον αέρα, περάσανε πολύ καλά, προφανώς είναι οι κερδισμένοι της ημέρας.

Χάμπουργκερ, χαιρετούρες με τον Σταράκη και τα γλυκύτατα παιδιά που συνοδεύει, επιστροφή στον Προμαχώνα που πλέον έχει βραδιάσει και ετοιμάζεται για τους SepticFlesh. Πέρυσι λόγω αεροπορικών καθυστερήσεων κλπ το σετ τους ήταν 5 κομμάτια και ως ανταπόδοση της αδικίας τούς δόθηκε το headline spot της πρώτης ημέρας (υποθέτω). Τους έχω δει 4 φορές ως τώρα και καμία από αυτές δεν ήταν για πάρτη τους συγκεκριμένα και σίγουρα δεν είναι η φάση μου. Αλλά η 4η περσινή ίσως ήταν και η καλύτερη φορά που τους είχα δει έως τώρα, μουσικά τουλάχιστον, με ντράμερ κτήνος. Πράγματι, φέτος έδωσαν την καλύτερη εμφάνιση που τους έχω δει εγώ, βασισμένη στις τελευταίες τους δουλειές (πάνε οι παλιοί SF, προσωπικά αυτό το θεωρώ καλό, δεν μου αρέσουν καθόλου τα παλιά τους) με καλούτσικο ήχο και εντυπωσιακά συμφωνικά/χορωδιακά μέρη, τα οποία είναι και η σοβαρότερη πλευρά της μουσικής τους για μένα, αυτό που τους ξεχωρίζει παγκοσμίως.

Υπάρχει πιθανότητα 87% αυτή τη στιγμή να ακούγεται η φράση "ΠΑΜΕ ΧΑΝΙΑ!"

Ο κόσμος γουστάρει αλλά αν υπάρχει ένα πράγμα που θα μου μείνει, είναι ο Seth και οι φωνές και προτροπές του. Όσοι έχετε δει SepticFlesh ξέρετε τι εννοώ, ο άνθρωπος απαιτεί ετοιμότητα και ζητάει να "πάμε" πολύ-πολύ συχνά και πολύ δυνατά. Όταν η προτροπή "ΠΑΜΕ! ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΡΟΜΗΘΕΑ!" έσκισε τον αέρα, το ομολογώ, τερμάτισα προσωπικά, ο κόσμος από κάτω όμως που δεν είναι κυνικός μεταλλοπατέρας, φώναξε, έπαιξε ξύλο (όχι αρκετό σύμφωνα με έναν νεαρό που έδωσε πόνο με την παρέα του) και γενικά οι νέες ηλικίες ανταποκρίθηκαν δεόντως. Μάλιστα κάποιοι από αυτούς είχαν έρθει ειδικά για αυτήν την μέρα, οπότε το ξαναλέω, μην ακούτε εμένα.

Χαϊλάιτ της βραδιάς για μένα ήταν το σκηνικό με το καπνογόνο. Που λέτε σε κάποιο κομμάτι των SF χτυπάνε κόκκινο τα πιτσιρίκια και ανάβουν καπνογόνο. Φυσάει όμως πολύ και δεν γίνεται δουλειά και το εφέ είναι ψιλομαλακία, φτύνει κάτι σπίθες εκεί, καπνός δεν βγαίνει, δεν αστράφτει. Τελικά αυτός που το ανάβει σαν να βαριέται και παραδίδει την πλαδαρή σκυτάλη σε έναν άλλο πιτσιρίκο, μια εξωφρενικά συμπαθητική φυσιογνωμία που μου θύμισε τα νιάτα μου (γυαλάκια, κοντό μαλλί, μέταλ μπλούζα ως το γόνατο), ο οποίος χοροπηδάει λίγο με το δυσλειτουργικό πυρσό και μετά, σαν να ντρέπεται, σα να αισθάνεται άβολα αποχωρεί από το πλήθος και πάει πιο κει να μην ενοχλεί. Η πιτσιρικαρία γενικώς τράβηξε το βλέμμα μου, μιλάμε για ταγμένα παιδιά, έχουν βγάλει μπλούζες και σκύβουν ως το πάτωμα και κοπανιούνται - τα ΠΑΜΕ ΧΑΝΙΑΑΑΑ του Seth πιάνουν τόπο 1000%.

Ωραία ήταν. Δεν πέθανα με το μουσικό περιεχόμενο αλλά σίγουρα ευχαριστήθηκα πάρα πολύ την βολτάρα και θα το ξαναπώ: ο Προμαχώνας γαμεί! Φυσικά, επακολούθησε άφτερ στο Avalon και η βραδιά είναι ακόμα νέα - αλλά αυτό αφορούσε αυτούς (τους περισσότερους...) που είχαν μεριμνήσει για διανυκτέρευση στα Χανιά, εγώ με την Πόπη και λίγους ακόμη πήραμε τον δρόμο της επιστροφής. Αύριο πάλι!

Αύριο πάλι, 30/6/2018: Looking for Medusa, H.E.A.T., Dirkschneider

Την επόμενη μέρα πήραμε (εγώ, η Πόπη - εορτάζουσα σήμερα, γενεθλιάρες κάθε χρόνο! - και ο Μανώλης σήμερα) το πούλμαν που έφυγε στην ώρα του και φτάσαμε με την άνεση να δούμε τους Asphodelia από την Ιταλία. Είχαμε ήδη χάσει τους συμπολίτες μας Αδαείς. Παρόλα αυτά, ντροπή μας, προτιμήσαμε να βρούμε μια καφετέρια να δούμε το δεύτερο ημίχρονο του Γαλλία - Αργεντινή και δεν το μετανιώσαμε. Γιατί και μπόλικα γκολ είδαμε και το female fronted προβλεπέ ψιλομοντέρνο μέταλ δεν είναι ψηλά στην λίστα των προτιμήσεών μας. Βασικά κοντά στον πάτο είναι, οπότε... Θα μου πείτε και πού ξέρεις ότι ήταν ψιλομοντέρνο προβλεπέ κοριτσομέταλ κατάσταση; Κανονικά θα έλεγα ότι είδα μια φωτογραφία αλλά αυτό παραείναι εμπαθές και θα σας πω ότι ρώτησα και έμαθα. Και το ύφος της πολύ σοβαρής και αξιόπιστης πηγής μου είπε περισσότερα από τα λόγια του. Και όταν έβαλα εγώ τα λόγια απλώς συμφωνήσαμε ότι εμείς προσωπικά δεν χάσαμε τίποτα. YMMV.

Επόμενοι ήταν οι Looking for Medusa, από την Γαλλία, δεν είχα ξανακούσει το όνομά τους ποτέ πριν, έκατσα με ανοιχτό μυαλό να δω τι παίζουν. Η απάντηση στο ερώτημα αυτό ήταν β' εθνική heavy/power αλλά συμπαθητικό. Ηχητικά άκουγα μια κιθάρα από τις δύο και ήταν κρίμα γιατί ο δεύτερος κιθαρίστας χτυπιόταν, κουνιόταν, χόρευε, το ζούσε, πολύ θα ήθελα να ακούσω και εγώ. Με μια κιθάρα λοιπόν στα αυτιά μου και τον αέρα να μην ευνοεί το γενικώς μέτριο παίξιμο, ο τραγουδιστής είχε αναλάβει το μπρίζωμα του κόσμου. Ο κόσμος ανταποκρινόταν θερμά, είχε και κερκίδα Γαλλική, πρέπει να ήταν σε μεγάλα κέφια μετά την πρόκριση επί της Αργεντινής, το κέφι σίγουρα υπήρχε διάχυτο, οπότε ακόμα και τα κακά αγγλικά (εννοείται!) και η γαλλική προφορά απλώς προσέθεταν στην χαρά που πλανιόταν στον αέρα.

ARE YOU READY FOR JUMP? ρώτησε ο φγάντμαν και συνειδητοποίησα εκείνη την στιγμή ότι είναι ίδιος ο Oliver Bird από το Legion το οποίο το βρήκα πολύ διασκεδαστικό (βλαμμένος γαρ) μιας και τον Γάλλο τον λένε Olivier! Πάντως το songwriting δεν ήταν κακό και η μπάντα τίμια. Αλλά βήτα. Κάνανε φίλους πάντως και ο κόσμος πέρναγε καλά και αυτό είναι που μετράει στην τελική. Κλείσανε με το Σάντεστγουάκ (Thunderstruck) που δεν έβαλε και φωτιά στο δρόμο αλλά εγώ το διασκέδασα. Μεγσί!

Για τους H.E.A.T. γνώριζα ότι είναι Σουηδοί που παίζουν hard rock της LA σχολής, ότι έχουν ένθερμους φίλους και ότι ήταν η μπάντα που οι διοργανωτές γούσταραν την ζωή τους που τους έφεραν - και μάλιστα πρώτη φορά στην Ελλάδα. Τίποτα άλλο. Είχα τρακάρει και τον φίλο και πρώην Χαμεροσυνάδελφο Τραγάκουλα, ο οποίος με διαβεβαίωσε ότι είναι πράγματι *καλοί*, οπότε είχα σίγουρα την περιέργεια να τους δω. Βέβαια, το πλάνο ήταν να βρούμε τροφή κάποια στιγμή όπως κάναμε και με τους Moonspell την προηγούμενη, οπότε μην σας παραμυθιάζω ότι είχα και καμιά σοβαρή αγωνία. Κάτσαμε με την Πόπη και τους περιμέναμε και το πρώτο πράγμα που έκανε μπαμ με το που βγήκαν ήταν ότι το επίπεδο ανέβηκε σκάλες. Ήχος, παρουσία (γέμισε η σκηνή, αν με εννοείτε) και ένας τραγουδιάρης, o Erik Grönwall, που παρέδωσε μαθήματα σε όλους τους παρευρισκόμενους για το πώς γίνεται. Μπρίζα ο τύπος. Μου θύμισε τον Sebastian Bach στο πόσο κοπανιόταν και την ενέργεια, με τζούρες χορού και στησίματος παλιού καλού Axl και ένα τσικ κούνημα αλά Mick Jagger. Όλα αυτά με τρομερή άνεση και αυθορμητισμό, χωρίς κομπιάσματα, χωρίς επαναλήψεις τύπου "are you ready", απλά πράματα. Και φωνητικά άψογος.

O Έρικ παίρνει το κοινό και πάει για μπύρα. Στο βάθος Χανιά μάτζικ.

Γενικώς, η μπάντα με κέρδισε. Κινούνταν μεταξύ Bon Jovi και πρώτου Skid Row ή late 80s Motley Crue ή ακόμη και Guns στο γκάζι - αλλά τα πλήκτρα και το γενικό κλίμα παρέπεμπε περισσότερο στην πιο ποπ πλευρά αυτού του hard rock ήχου. Δεν είναι και το πιο αγαπημένο μου είδος αλλά με το χέρι στην καρδιά πέρασα πάρα πολύ ωραία, τόσο πολύ που ξεχάσαμε και την μάσα και κάτσαμε σε όλο το σετ και το απολαύσαμε. Εντάξει, ο Μανώλης, σαν πιο σκληρός καργιόλης δεν θα έλεγα ότι το "απόλαυσε", ξεκίνησε όμως από το default "σιγά τα ωά" και έφτασε μέχρι το "είναι πολύ καλοί σε αυτό που κάνουν". Διαφωνήσαμε στο πόσο generic ήταν, γιατί εγώ βρήκα τα κομμάτια με χαρακτήρα και γενικώς ότι είχαν καλό songwriting, συμφωνήσαμε ότι κάποια κομμάτια παραήταν "ooh baby" και για τους δυο μας (τα πιο τρυφερά Μποντζοβικά δηλαδή) και σίγουρα συμφωνήσαμε για τον frontman ότι το παλικάρι το έχει. Highlight της εμφάνισής τους ήταν όταν ζήτησε από το κοινό να τον πάρουν σηκωτό προς το μπαρ, κάτι το οποίο έγινε άνετα και χωρίς κανένα cringe (θα μπορούσε κάποιος άλλος να εκτεθεί εκεί, φανταστείτε το λίγο), όπου και ο γύπας έριξε και ένα "how you doin' baby?" στην μπαργούμαν από αρκετά πλεονεκτική θέση! Έχοντας καβατζώσει πια την μπύρα έδωσε το νεύμα και η μπάντα το γύρισε στο Whole Lotta Rosie (θαυμάσια εκτέλεση), επέστρεψε όπως ήρθε ("θα ξανάρθω" υποσχέθηκε) και μέσα στον κόσμο συνέχισε το τραγούδι. Μπράβο στα παιδιά, σαφώς η ανώτερη εμφάνιση του διημέρου και μια πολύ ευχάριστη έκπληξη προσωπικά για μένα.

Οι HEAT αράζουν μετά από ένα τιμιότατο μεροκάματο

Έφτασε όμως και η ώρα για τον μοναδικό πραγματικό μουσικό πόλο έλξης για μένα. Την συγκίνηση που έχω φάει σε λάιβ Accept με τον Udo την έχω περιγράψει αλλού, ήμουν έτοιμος για παρόμοια εμπειρία. Οι συνθήκες ήταν οι ίδιες όλης της ημέρας, αέρας, ενοχλητικός αλλά όχι καταστρεπτικός, αρκετός κόσμος, όχι λαοθάλασσα αλλά η διάθεση στα ύψη. Το μέρος, η φάση και ο Προμαχώνας και οι Heat έχουν φροντίσει για αυτό. Εισαγωγή με το The Beast Inside από το Death Row παρακαλώ και από εκεί και πέρα το σετλιστ είναι υπεράνω κριτικής, μόνο έπη επών (ε, ήθελα και το Son of a Bitch αλλά τι να κάνεις;). Πολύ ευχάριστη έκπληξη ήταν και η παρουσία του Stefan Kaufmann στην κιθάρα για περισσότερο Accept κύρος. Στα τύμπανα ο γιος του Udo και πρέπει να πω ότι ο νέος τα πήγε πάρα πολύ καλά, στιβαρός και σωστός. Ο Στρατηγός ο ίδιος, πιο παχύς από ότι τον θυμόμουν, πάντοτε λατρείας στα κόκκινα όμως και τη φωνή αυτή που πρέπει να είναι.

The Dirkschneiders

Ήταν όλα τέλεια στα όρια του κλάματος λοιπόν; Η αλήθεια είναι ότι ήταν λίγο υποτονικοί σε σχέση με άλλες φορές (και την εμφάνιση του 2016 στην Αθήνα) κατά γενική ομολογία όλων των βετεράνων θεατών των συναυλιών του και προσωπικά κουράστηκα με τη συνεχή προτροπή για παιχνιδίσματα και ωωωω σε διάφορα σημεία των κομματιών. Να το κάνουμε και μια και δυο και τρεις και τέσσερις φορές αυτό το κόλπο. Όχι όμως και σε κάθε κομμάτι, too much, πόσες φορές θα τραγουδήσεις την μελωδία του Princess of the Dawn; Δεν μου χάλασε την βραδιά - αδύνατον! - αλλά μου φάνηκε διεκπεραιωτικό και όχι αυθόρμητο. Αν προσθέσουμε ότι (στο σημείο που καθόμουν τουλάχιστον) θα ήθελα πιο δυνατά τις κιθάρες, έχω καλύψει ό,τι αρνητικό μπορεί να επιστρατεύσει κανείς για να κριτικάρει την εμφάνιση. Κατά τα άλλα Metal Heart και άντε γεια, Balls to the Wall - GOD BLESS YA! - Fast as a Shark, από όλα σχεδόν είχε ο μπαξές, δεν είχε Restless and Wild ας πούμε αλλά είχε Aiming High και Russian Roulette πχ ή και το Bulletproof από το Objection Overruled. Επαναλαμβάνω, μόνο έπη επών. Ήμασταν πραγματικά πάρα, πάρα πολύ χαρούμενοι που ήμασταν εκεί, τραγουδήσαμε (ακόμα και λίγο με το ζόρι στα γουω ω ω, είπαμε!), κοπανηθήκαμε, νιώσαμε τον ορισμό του ΧΕΒΥ ΜΕΤΑΛ, τέλος!

Χέβυ μέταλ, μπύρες, πόρωση και η πανταχού παρούσα φουσκωτή flying V

Περιέργως, με τη λήξη της συναυλίας τα ηχεία δονήθηκαν με το U Can't Touch This του MC Hammer και πρέπει να μεταφέρω ότι το μισό και βάλε κοινό ανταποκρίθηκε άμεσα με χορό και τραγούδι. Κέφι στα κόκκινα σας λέω. Εκεί ζήλεψα να πω την αλήθεια, έπρεπε να μαζέψουμε τα γέρικα κομμάτια μας προς το πούλμαν. Πάλι χάσαμε το άφτερ σκηνικό δυστυχώς καθώς έπρεπε να φύγουμε (φτάσαμε στις 2 τα ξημερώματα στο κέντρο του Ηρακλείου - και από κει σπίτι....) και έτσι χάσαμε και την ευκαιρία για παρεάκια ισχυρά και χαιρετούρες. Προσωπικά έχασα πολύ κόσμο που ήξερα ότι είναι εκεί, είτε δεν τους είδα, είτε τους είδα όταν έπαιζαν τέρμα στην σκηνή, που γενικώς αποφεύγω το socializing τότε γιατί δεν ακούγεται τίποτα και πρέπει να γκαρίζεις στο αυτί του άλλου. Δεν πειράζει όμως. Γιατί είμαι αρκετά σίγουρος ότι οι περισσότεροι έχουν ήδη αποφασίσει ότι θα βρίσκονται το επόμενο καλοκαίρι στο ίδιο μέρος. Εγώ και η Πόπη θα είμαστε πάντως. Καλοκαίρι χωρίς Προμαχώνα και μέταλ πλέον ΔΕΝ νοείται! Και του χρόνου!

ΥΓ: Μέγιστες ευχαριστίες εις τους ήρωες διοργανωτάς Νίκο και Γιάννη (ιδιαίτερα) και στην Μιράντα :)

ΥΓ2: Όλες οι φωτογραφίες είναι βουτηγμένες από τη σελίδα του Chania Rock Festival στο facebook.

Wednesday, May 23, 2018

Let's talk about Ghost - aka Stop the Madness


These are some thoughts put down on record, mainly to preserve my sanity and to refer anyone asking me about my opinion, here. I'm really tired of the whole thing...

TL;DR: Ghost is becoming better and better, their relationship to metal is irrelevant since the promotional frenzy of the debut and the useless Mercyful Fate/King Diamond comparisons, they are now pretty great (I find) but people still cling on to the original black or white idea: Genius or Hacks, "they are not metal", "best thing that happened to metal". Can we please judge them on their own merits without all the genre baggage? Apparently not.

In the beginning

I was negatively impressed with all the hype that followed Ghost's debut. Particularly it was the "these are the true heirs to Mercyful Fate, the band that continues their dark path but also the future of metal". Best thing that happened in metal for ages! (my Vektor shirt says fuck off!) I had no problems if you liked Ghost, just don't fucking tell me they were similar to Mercyful Fate. They had half a chorus (Ritual / Return of the Vampire) and one riff/groove (Elizabeth / Gypsy, my god, the comparison kills Elizabeth for me) that had any real resemblance to Mercyful Fate's music (well, Ritual's riff is also Symphony of Destruction). Not coincidentally, those are the two songs I like from the debut. But that's pretty much it.

Musically, it was way more 70s not-so-heavy rock, maybe Blue Oyster Cult with a pop finish but definitely very little to do with Mercyful Fate. Mercyful Fate was bleeding heavy metal from the get go. If more than 30 years later their offspring sounds so much softer and poppier then what the fuck was the whole international press talking about? That's what REALLY, REALLY bothered me. The comparison to King Diamond. So, all it really takes folks is some face paint, some satanism and an incenser, there you go, King Diamond. Right? Well, fuck no! Not right! (incidentally, a few years later, I saw that the King himself pretty much agrees with me). In short, my point was more about Mercyful Fate and King Diamond and the press rather than Ghost themselves. To be fair, the constant promotion and praising rubbed off me the wrong way ("free with the magazine, a paper Ghost Pope hat", really?)

Then I saw them live, along with Hell and Candlemass. And they were even poppier than I thought. A friend who today claims they are super-brilliant was amazed at their poppiness and called them "softer than *some greek pop artist*." They were actually quite entertaining, esp. the intro to the gig with Masked Ball (unfortunately, the peak of the show but it was cool) and I mean musically entertaining too, for a pop/rock band, although I thought that Papa's voice was really too soft and flat. More to the point, Hell was a pure metal band that truly captured the spirit of theatrical metal in a way a lot of bands that tried before utterly failed miserably, owing a lot to David Bower, their charismatic singer. Yet almost everyone who raved about Ghost's MF heritage failed to acknowledge Hell and they were playing just a few minutes before Ghost. They had the show (shakespearean performances and all), the songs, the metal, the voice - but they lacked Anselmo and Hetfield wearing their shirts. Score for the promotion team!

So, that was my beef really: the blatant display of ignorance regarding Mercyful Fate/King Diamond's music and drawing direct comparisons between that and Ghost. I wrote in an article then something like: Either people have no idea what Mercyful Fate and King Diamond's music is (my main thesis to be honest - and as a KD worshipper I have a problem with that) or they just like the 70s more than they know. Either way, don't tell me this "heavy" (stretching the term) "vintage" thing is the future of metal.

Infestisssumam

Then they released the second one, Infestissumam, which really saw Ghost taking their rather simplistic thing to a higher level. Their pop streak became way more prominent, music-wise and production wise and now the guitars actually worked nicely with the songs, songs that could work well in a club for example. I also found the songwriting waaaaaay more interesting (Year Zero in particular I thought was the best thing they had done up to that point). The ABBA thing made sense and suited their Rosemary's Baby vibe fine. Also, most people stopped calling them the future of metal music, which helped a lot - it would have been rather moronic to continue with that line of promoting. See, Ghost were obviously aiming for a much, much larger pie than the metal world and they never really hid the fact. They had to start from the metal world, since that's where *they* came from and was the only audience they had some kind of connection, including the business connection (Lee Dorian for one who was not happy to see them leave his company...).

Now, they were free to pursue their vision and personally, I had absolutely no problems with that and said so as well. To my dismay, the problem was now the other way around. People denouncing Ghost for being a gimmick band that has no place in metal. Sure, they were promoted to the point of disgust but as always, if there is no real substance and value behind the entertainment, all the promotion in the world will do SHIT for you, you are bound to disappear after the ads, the trend and the hype go away. That's a universal law. Ghost, on the other hand, were obviously gaining ground and still do with every release. Think about that a bit my dear fellow metalhead.
They sure took the theatrical side of things and the Papa story to a new level, as they were supposed to. Read some of their interviews, you will see they were not trying to fool anyone and you can tell the vision was there already.

Meliora

Then came Meliora. I know this is the album that tipped the scales in their favour for a lot of people and rightfully so. This was even better than Infestissumam. The production values were gold. The songwriting now covered a lot of ground, incorporating cinematic elements (proggy?), pop as always, 70s and metal elements. In fact the metal elements on this one sounded more metal than ever before, thanks to the production. Listen to the great Mummy Dust for example. Even Papa has started to sound more interesting instead of that weak flat thing he did (...another comparison to Mercyful Fate...NOT!). Still sounds like a sweetheart though! (Lost in Vegas <3). And having seen the vinyl version, I have to give it to them, they offered the complete package.

But here's the krux of the matter. At this point, Ghost have a definite character, their stage shows are becoming all the more elaborate and theatrical, their music grander and more ambitious, while still remaining catchy. And people STILL fight among themselves debating whether the band is metal or not or if the people who have this debate are retarded or not. The argument is not about the music. It's about protecting our identity and persona as music (metal or anti-metal) listeners. Out of all the arguments out there you will very rarely find actual, pure musical discussions. On one hand you have all the focus on their gimmicks or how their audience are slaves to marketing and on the other hand you have their fans writing off everyone who doesn't like Ghost as a neanderthal. To be honest, the second group has more points on their side. I was one of the first to object to all the "future of metal" bullshit spewed by their promo team and the fever that seemed to plague the entire metal press but fucking give it a rest already. Judge them on their own merits, not based on their genre. Not the finest representation of the metal community, which is quite divided I observe regarding Ghost. I should note however that a lot of the Ghost fans can really get on your nerves quick, as if liking Ghost somehow scores you IQ points. It's the same deal as Tool fans, prog fans, jazz fans or metal elitists. As usual, it all boils down to how you communicate with others. Are you a smug asshole? For or Against Ghost, you are still an asshole dude.

I can of course accept the people who say "their music does shit for me", it's not like their music is the epitome of inspiration and I think they never made an entire album filled to the brim with awesomeness, although I would argue that this Tobias dude has developed quite the knack for writing hooks, which is really not an easy talent to come by. You don't like them, that's absolutely fine and don't let any hipster tell you otherwise. On the other hand, if you don't like them doesn't mean they aren't fucking talented and unique because they really, really are.

Now, Prequelle

I decided to put this train of thought in words because we are in the promotion period of their upcoming album Prequelle, with two new songs being officially released (Rats, found it great - and Dance Macabre, which I found too poppy and indifferent for my tastes) and history repeats itself: "best thing ever!", "worst shit ever", "geniuses", "hacks", "most unique band of the past years", "a gimmick circus for the masses" and so on and so forth. I've lost count of the discussions spawned which have an uncanny resemblace to the dicussions of two, three, six years ago. Fucking hell. The only thing that seems to have changed is the smugness level on both sides of the argument.

The truth they say is always around the middle. Well, as someone who is not really a Ghost fan (I like 'em) I say the truth this time is closer to those who claim that Ghost is great. They are catchy and fun, I don't think they are music's gift to mankind like some of my friends do but saying they are hacks is really coming off as a true metal crusade against the false. And this is coming from someone who takes metal way too seriously and wrote the article about "fuck off with Ghost as the future of metal". Ghost is not the problem people. Really.

Of course, I have no illusions that this post will make a difference to the chaos that will continue before, during and after Prequelle but hopefully, a lot of people I've had frustrating talks with can see where I am coming from. I am fed up with the whole discussion. I like Ghost, I like some of their songs a lot at least and I can really appreciate their dedication to their vision (I feel I am stretching the use of plural here though, it's really just Tobias/Papa/Cardinal at this point, is it not?).

A good rock band with a great show. That's wonderful. SPARE ME ALL THE REST. PLEASE.

Tuesday, May 22, 2018

Vic's log: Πώς πέρασα την δεύτερη μέρα στο Chania Rock Festival 2017


H πρώτη μέρα πήγε θαυμάσια αλλά μουσικά ένιωσα πραγματικά το βράδυ. Σήμερα έχω το προαίσθημα ότι θα νιώσω πολύ περισσότερο. Στο βανάκι η επιλογή στα ηχεία έπεσε σε κάποιον που κρατούσε το Brave New World. Θα μπορούσαμε και καλύτερα αλλά και πολύ χειρότερα. To Wickerman πάντως παραμένει μετριότατο και θα μου θυμίζει πάντα τη φορά που έβαλα το single που μου είχαν κάνει δώρο τότε στο Bristol, που παραμένει μια αρκετά πικρή ανάμνηση. Ο υπόλοιπος δίσκος είναι πραγματικά αξιοπρεπέστατος αλλά ακόμα απορώ με όλο αυτόν τον κόσμο που τον βάζει στο επίπεδο των πρώτων 7. Δηλαδή δεν απορώ και τόσο, μάλλον μνημείο στο πόσο δισκάρες ήταν αυτά με τον Bayley είναι η αποθέωση στο BNW αλλά ας αλλάξουμε θέμα.

Φτάνοντας στα Χανιά σκοπεύουμε να τηρήσουμε το ίδιο πρόγραμμα με χθες γιατί InnerWish θέλω να δω οπωσδήποτε. Τους Hemingways δεν τους προλαβαίνουμε καν. Πάμε για μάσα. Ο Μανώλης λέει να κάνουμε γρήγορα γιατί και οι Eversin είναι ενδιαφέροντες, τεχνικό thrash λέει. Δυστυχώς επιστρέφουμε την ώρα που κατέβαιναν, μη μας κάτσει και το χάμπουργκερ καλοκαιριάτικα. Ρωτάω φίλους που τους είδαν και μου λένε καλά λόγια “αλλά δεν έχασες και τίποτα συγκλονιστικό”. Ελπίζω πως όχι, να χάσω καλούς θρασάδες θα μου χτυπήσει άσχημα. Κάνω την περασά αργότερα από τον καναπέ, not bad at all, στην σκηνή ίσως ζωντανεύει και αυτή η παραγωγή...

Μέσα στον Προμαχώνα ανταλλάζω χαρωπές κουβέντες με γνωστούς και φίλους, αρκετούς που συναντώ για πρώτη φορά (α, το ίντερνετ!). Οι InnerWish είναι πολύ καλοί. Φωνητικά ο Εικοσιπεντάκης τα πάει περίφημα και ο Τσίγκος (με βερμουδίτσα και καπελάκι για τον ήλιο μούρλια) παραμένει εγγύηση ενός hard n’ heavy metal axeman, με ουσία, δυναμικές και ένταση, όπως πρέπει. Όλη η μπάντα ξεχειλίζει εμπειρία και παρά το καμίνι δεν έχει πρόβλημα να κερδίσει τους παρευρισκόμενους. Πολύ συγκινητική υπήρξε η στιγμή που αφιέρωσαν ένα κομμάτι (νομίζω το εξαιρετικό Rain of a Thousand Tears αλλά δεν παίρνω και όρκο) στον Μιχάλη Σαβοϊδάκη. Αυτή τη φορά ο Αντώνης (αν θυμάμαι καλά), όπως ο Μανώλης πέρυσι με τους Rock n’ Roll Children στο Ηράκλειο, έσπασε στην μέση της αφιέρωσης. Κατανοητό. Ο Μιχάλης, ήταν ορκισμένος φίλος των InnerWish από τις πρώτες μέρες, τους φιλοξενούσε σπίτι του, ήταν αδελφικός τους φίλος, ένα ευγενέστατο παιδί (παροιμιωδώς), με χιλιοβασανισμένη ζωή αλλά και ήρεμη δύναμη που πάντοτε έλεγε απερίφραστα, απλά και ακομπλεξάριστα ότι αντλούσε την δύναμή του από το heavy metal. Accept, Saxon και Running Wild οι βασικότερες πηγές του. Παιδί που ξέρουν οι περισσότερες ελληνικές μπάντες μιας και φρόντιζε θρησκευτικά να τις υποστηρίζει.

Επίλογος με Ready for Attack και οι InnerWish ολοκλήρωσαν μια μεστή εμφάνιση και κατέβηκαν για να δώσουν την σκυτάλη στο δεύτερο μεγάλο όνομα της ημέρας. Τους Phil Campbell and the Bastard Sons, τη μπάντα του μακροβιότερου κιθαρίστα των Motorhead και συνθέτη πολλών εκ των καυλωτικώτερων riff τους (KILLED BY DEATH!). Μαζί με 3 γιους του και τον τραγουδιστή Neil Starr γυρνάει τον κόσμο ανοίγοντας σε λαοθάλασσες (εμάς ερχόταν από την περιοδεία με τους Guns n’ Roses), θέτοντας ως όρο να μην μπει πουθενά το logo των Motorhead. Ναι μεν το μισό σετ είναι τραγούδια των Motorhead και φυσικά δικαιούται (να μην πω υποχρεούται) να δίνει στον κόσμο την ευκαιρία να τα απολαμβάνει ζωντανά αλλά παπάτζες τύπου Dio hologram tour δεν έχει καμία όρεξη να πουλήσει. Νομίζω θα τον τσάντιζε κάτι τέτοιο. Lemmy είναι μόνο ένας και ο Neil δεν προσπαθεί να τον μιμηθεί στη χροιά και το στυλ παρά μόνο στο πάθος και τον τσαμπουκά. Πριν βγουν τους έβλεπα με καλό μάτι χωρίς να έχω ακούσει νότα του EP τους.

Στην σκηνή με κέρδισαν με τη δεύτερη, το No Turning Back που έκανα σημείωση να τσιμπήσω μετά το EP (με υπογραφές το έδιναν, δεν με χάλασε!), μιας και γίνεται ολοφάνερο ότι ο Phil είχε μεγάλο μερίδιο στον ήχο των Motorhead και προφανώς δεν το έχει χάσει το χάρισμα. Όταν έπαιξαν το πρώτο Motorhead της βραδιάς είχαν ήδη κερδίσει τον κόσμο, τώρα τον ζούρλαναν. Τα πλήθη άρχισαν να κουνιούνται πολύ και ο συνδυασμός της ώρας που ευλογημένα δύει ο ήλιος, δροσίζει και φτιάχνει ατμόσφαιρα απογείωσε τα vibes. Οι Bastards έχουν attitude, παρουσία που γεμίζει την σκηνή, αέρα εμπειρίας από τον Phil, θράσος του Neil που μπριζώνει το κοινό και το μπινελικώνει (“fuck you!”) με τρόπο που δεν προσβάλλει! Αντιθέτως… Απλά τα παιδιά χαιρετιούνται με κωλοδάχτυλα. Χαιρετήσαμε και μεις κατόπιν προτροπής πατέρα και αδελφών τον ένα εκ των υιών και καυλώσαμε με πολλές επιλογές (Eat the Rich!).

Ξέραμε ότι δεν υπάρχουν πια Motorhead αλλά και ότι οι Motorhead δεν θα πεθάνουν ποτέ. Πολύ ευχάριστη έκπληξη η διασκευή στο Children of the Grave, προσωπική αδυναμία του Phil (και δική μου!), αφιερωμένη στους Lemmy και Philthy. Κλείσιμο με Killed by Death και η βραδιά πάει τρένο. Χτυπάμε και μπυρίτσες και τώρα που έχει σουρουπώσει και αρχίζει το αεράκι με ξαναγεμίζει η αίσθηση ευτυχίας. Απλά περνάω φανταστικά. Ώρα για τα μεγάλα όπλα.

Για την επικείμενη εμφάνιση των Warlord έχω κτηνώδη ανυπομονησία. Λατρεύω την κλασική εποχή τους και τα Deliver Us, Aliens, Black Mass ανήκουν στο πάνθεον του heavy metal. Ο τελευταίος δίσκος μου αρέσει αρκετά αν και θεωρώ ότι ο Rick δεν έκανε και σπουδαία δουλειά στα φωνητικά. Το 2012 είχα μπριζωθεί τρομερά να τους δω αλλά δεν τα κατάφερα και μου έμεινε μια πολύ γλυκόπικρη γεύση. Γλυκύτατη γιατί οι Warlord ήρθαν, συγκίνησαν, αγαπήθηκαν και ο Tsamis γεύτηκε όντως αληθινό μέλι (όχι virtual). Πικρότατη γιατί ατυχείς δηλώσεις έγιναν αφορμή για τόνους χολής, προσωπικής και μεταλλοπατερίστικης χολής, αμφότερες από τις μεγαλύτερες αποστροφές μου. Εκείνη την ημέρα σε διάφορα πηγαδάκια ξανάκουσα τις ίδιες κατηγορίες και μέχρι σήμερα τις βρίσκω το ίδιο τσάμπα αυστηρές, με βολική εστίαση σε κάθε τι αρνητικό, αγνοώντας την πλήρη εικόνα και τα δεδομένα μιας πολύ, πολύ δύσκολης ζωής, που προσωπικά μου απαγορεύει την οποιαδήποτε διάθεση κατάκρισης. Εσύ θα ήσουν ενήμερος για τη μέταλ πραγματικότητα των 00s και θα χοροπήδαγες σαν κατσίκι στην σκηνή στα 55 σου έχοντας περάσει ό,τι έχεις περάσει με θέματα υγείας; Τέλος πάντων, άφησα τις κατηγορίες αυτές για τους Στέφανους Χίους όπου ανήκουν, και πήραμε θέση με το Ποπάκι για τους Warlord.

Lucifer’s Hammer. Ήχος πολύ καλός. Φωνητικά καλά, προφανώς μιλάμε για μεγάλο τραγουδιστή αλλά μου φαίνονται μπροστά και ξερά στην μίξη, εκθέτουν λίγο τον Λεπτό που ίσως κουράζεται λίγο λόγω της ζέστης. Σιγά-σιγά στρώνει στην τελειότητα ο ήχος και αναδεικνύονται όλες οι αρετές των Warlord. Πρώτα-πρώτα ο Zonder. Ντράμερ ογκόλιθος στο metal σύμπαν, τον βλέπω πρώτη φορά στη ζωή μου (είχα δει τους Fates Warning με τον Virgilio). Και είναι μέγιστος παράγων στην μοναδικότητα της μουσικής των Warlord. Μακράν το καλύτερο χτύπημα του φεστιβάλ, ανεβάζει το λέβελ της μπάντας σε μέγιστο βαθμό. The band is as good as the drummer λέει ένα αξίωμα (που ενστερνίζομαι θερμώς - τη εξαιρέσει που επιβεβαιώνει τον κανόνα Lars Ulrich post-93) και εδώ η μπάντα δεν έχει ταβάνι. Πόσο μάλλον όταν το rhythm section συμπληρώνει ο τεράστιος Philip Bynoe, τον οποίο είχα δει το 1997 στη μπάντα του Steve Vai, στους G3 στο Λονδίνο. Τότε έπαιζε με τον Mangini (εξωγήινα πράγματα, ούτε το 1/3 δεν πιάνει στους Theater), σήμερα τον έβλεπα με άλλο φρούτο αλλά παρόμοιας κλάσης παίχτη. Ήταν απλά παγκόσμιας κλάσης, τέλειοι. Και μόνοι τους να έπαιζαν, πάλι θα ψάρωναν. Σε αυτό το υπερπαρφέ σασί κούμπωναν οι κιθάρες του Tsamis και του Paolo Viani. Μαγεία. Ακόμη και οι πιο απλοϊκές από τις μεταγενέστερες συνθέσεις απογειώνονταν σε σημεία ανατριχίλας και στα έπη (ορίτζιναλ και ύστερα) η κατάσταση οδηγούσε σε κόμπους στο λαιμό από την συγκίνηση. Δεν έκλαψα αλλά αν έβλεπα ανθρώπους να κλαίνε (δεν είδα) θα ήταν η φυσιολογικότερη εικόνα του κόσμου.

Ο Νικόλας Λεπτός μου φαίνεται πιο σίγουρος πάνω στην σκηνή απο τα βιντεάκια που έχω δει και έστρωσε πολύ σε κάποια από τα κομμάτια που δεν απαιτούσαν φωνητικές ακροβασίες. Αυτές τις έβγαλε όπου υπήρχαν αλλά όχι πάντοτε καρφωτά, όμως το ζουμί δεν είναι η απόδοσή του που είναι τουλάχιστον επαρκής και είμαι σίγουρος σε πιο καλές συνθήκες θα σκοτώνει. Είναι το ύφος του που διαφέρει αισθητά από το ύφος των δίσκων που μου κάνει εντύπωση. Τα φωνητικά των Warlord στην δισκογραφία τους χαρακτηρίζονται περισσότερο από την σχεδόν φλατ ήρεμη γλυκύτητά τους και πολύ λιγότερο από το μέταλ πάθος. Ο Λεπτός προσφέρει μια πιο δυναμική ερμηνεία. Σε κάποιους άρεσε η διαφορά, σε άλλους ξένισε. Τίποτα όμως δεν χάλαγε το σύνολο που ήταν εξαίσια μουσική παιγμένη με αφόρητη φινέτσα και κλάση. Δεν μπορώ να μην κολλήσω πάλι στον Zonder, ο άνθρωπος γκρούβαρε και χτύπαγε ανελέητα με jazz grip και τρελή δουλειά στα πιατίνια.

Οι δισολίες είναι σχεδόν ορατή κρέμα στα αυτιά, ενώ τα πλήκτρα ντύνουν το αποτέλεσμα ιδανικά. O Βαφειάδης παρεμπιπτόντως ήταν γεμάτη φυσιογνωμία στο σανίδι, εμφανώς δοσμένος εξ ολοκλήρου στην μουσική και στο κοινό. Ο Tsamis ήταν σταθερός και ακίνητος, μάτια και πνεύμα στην κιθάρα, εξαιρετικός παίχτης και ιδιαίτερη, σεβάσμια φιγούρα στην σκηνή, τουλάχιστον έτσι τον αισθανόμουν. Ο Μανώλης αργότερα θα συμφωνήσει εμφατικά για την τεραστιότητα του Zonder (καλά, μόνο κουφοί ή εμπαθείς δεν πρέπει να πήραν χαμπάρι τι είδαν) και η μπάντα και ο ήχος «για το Μέγαρο» (όχι για το κοινό του Μεγάρου) ή για το Ηρώδειο που πουλάει και πιο πολύ τελευταία. Ο Προμαχώνας πάντως, δύο στα δύο χλατσωτά τρίποντα σαν χώρος για τους headliners. H εμφάνιση κλείνει θριαμβευτικά με το Child of the Damned, όπου κάνει και μια περασά σε μια στροφή ο Giles Lavery (τον έχετε δει στις πρώτες εμφανίσεις των Warlord στην Ελλάδα και τον ακούμε και στο Kill Zone από το Holy Empire) και είναι καλοδεχούμενος. ΠΑΡΦΕ εμφάνιση, αντάξια της φήμης των Warlord.

Ο Λαός σιγά-σιγά κινείται προς την έξοδο, συνωστισμός ακριβώς απέξω στο σαντουϊτσάδικο, έχει πιάσει πολλούς μια μετα-φεστιβαλική λιγούρα, παρέες ξαναβρίσκονται και συντονίζονται (για Avalon ή για Ηράκλειο…), απόψεις, χαμόγελα, γέλια ανταλλάσσονται και κλείνονται ραντεβού για το Ηράκλειο και το Over the Wall και κάπως έτσι πάμε στο, φίσκα πια, βανάκι της επιστροφής.

Σκουλήκια από την κούραση που αρχίζει και κατακλύει το σώμα με το που καθόμαστε στην γαλαρία, ο δρόμος της επιστροφής είναι ζόρικος (my kingdom for a bed and a foot massage) και εν μέσω ανήσυχων, άβολων πεντάλεπτων ύπνων, με σφήνες κομμάτια από ένα κινητό ή τα ηχεία ή και τα δυο μαζί (…) φτάνουμε στο Ηράκλειο. Τελευταίο σπριντ για το σπίτι με το αμάξι, τσεκάρισμα απογόνων (ζουν ακόμη, ΟΚ) βγάλσιμο παπουτσιών (ΑΑΑΑΑΑΑΑΑααααααααα…), βραχιολακίων που θα πάνε στο κουτάκι με τα ΜΕΤΑΛ σουβενίρ και ύπνος άμεσος χωρίς πρόλογο. Φεστιβαλάρα και φέτος. Νομίζω βασικά το καλύτερο CRF που έχω δει ως τώρα. Για του χρόνου εύχομαι λιγότερη ζέστη, λίγη σκιά, ονοματάρες και να διανυκτερεύσουμε στα Χανιά. Να δω περισσότερη Αθήνα, Θεσ/νίκη, Πάτρα, Ηράκλειο και γιατί όχι Τρίκαλα και Αγρίνιο πχ, να ροκάρουμε παρέα με τους Δανούς, Σουηδούς, Άγγλους, Χιλιανούς και Ιταλούς.

Χαλάλι τους Gojira που χάσαμε (έπαιζαν στην Αθήνα – είδε όλη η Ελλάδα υπερντράμερ εκείνη την ημέρα...). Μπορεί όταν παίρνουμε τα παιδιά μου στο μέλλον (αν θέλουν…) να έρθουν Κρήτη και αυτοί! Μεγαλώνει το πράμα!


Οι φωτογραφίες εκλάπησαν για άλλη μια φορά από το facebook του φεστιβάλ.